Si de more cum honore
| Si de more cum honore | |
|---|---|
| Numerus | CB 147 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Si de more cum honore” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CXLVII reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis servatum, statum animi poetae maesti atque amantis describit. Auctor confitetur se non posse laeta carmina de natura vel de veris adventu componere, quia cor eius dolore et cura premitur; proinde se "librum doloris" legere dicit potius quam gaudiis mundi frui.[1]
In textu, poeta se discipulum seu "scholarem" Veneris et alterum Paridem nominat, sed simul infelicitatem suam exprimit propter rivalium praesentiam et metum futuri temporis. Argumentum est exemplum poesis rhythmicae ubi fragilitas corporis et tristitia animi cum mythologicis figuris amatoriis comparantur.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4