Sevit aure spiritus
| Sevit aure spiritus | |
|---|---|
| Numerus | CB 83 |
| Auctor | Petrus Blesensis |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Sevit aure spiritus” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero LXXXIII reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, Petro Blesensi attributum, contrarium motum inter naturam hiemalem et fervorem amoris describit. Poeta negat se more bestiali frigori cedere, sed gaudia cum amica sua, nomine Flora, in secreta camera celebrat.[1]
Argumentum carminis ad exultationem eroticam spectat, ubi auctor singulas partes corporis puellae laudat et tactus carnales singillatim enumerat. In fine, formositatem Florae tantam esse proclamat, ut ipse deus Iuppiter, si eam videret, antiquas artes ad puellam decipiendam (sicut imbrem aureum vel taurum) rursus adhibere vellet.[1]
Investigatio critica
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen inter eroticissimas totius codicis modulationes numeratur, quamvis argumentum ipsum crebris et doctis iuncturis litterariis exstruatur. Exordium hibernum non solum scitum contrastum poeticum inter frigus externum et internum amoris calorem efficit, sed etiam desiderii erotici praestantiam super verna naturae elementa asseverat, ita ut amoris vis ab omni alio naturali effectu liberetur. [2]
Nomen Florae, quo amica designatur, ex usitata consuetudine poetica repetitur, quae e nomine deae Romanae veris originem trahit. In carmine explicatur disciplina quaedam amoris cortesi, secundum quam mulier amanti non statim concedere debet, sed severam exspectationis regulam imponere; quod praeceptum iam ab Andrea Cappellano in libro de amore scripto commemoratur. [3]
Argumentum deinde ad subtiles rationes salutationis et oculorum loquacium vertitur, ubi salutatio benevolentiam mulieris ad servitium amoris accipiendum indicat, oculi autem sedes potentiae amatoriae habentur. Descriptio deinde corporis, praesertim cum de tactu papillarum agitur, carmina Ovidii (praecipue Amores I, 5) sapit atque evolvit. Denique, ut eximia pulchritudo puellae celebretur, ad mythologicas comparationes confugitur: tonus carminis attollitur cum asseveratur etiam Iovem ipsum, si eam cerneret, antiquas amoris insidias et metamorphoses renovaturum esse. [4]
Notae
[recensere | fontem recensere]- 1 2 3 4 Carmina amatoria 71-87.
- ↑ Rossi, 2006, pp. 274
- ↑ Rossi, 2006, pp. 275
- ↑ Rossi, 2006, pp. 275
Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Rossi, Petrus Victorius, red. ( []). Carmina Burana. Testo latino a fronte (8a. ed.). Mediolani: Tascabili Bompiani. ISBN 88-452-5307-4