Saturni sidus lividum
| Saturni sidus lividum | |
|---|---|
| Numerus | CB 68 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Saturni sidus lividum” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero LXVIII reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, quod ad sectionem amatoriam pertinet, reditum veris cum mythologicis et astrologicis imaginibus celebrat. Poeta describit quomodo frigus Saturni et hiemis ab Apolline (sole) fugetur, dum natura refloret et aves rursus canunt. Metaphora spinae et floris adhibetur ad naturam duplicem Veneris indicandam, quae simul pungit et blanditur.[1]
In secunda parte, carmen ad sphaeram humanam et eroticam transit, ubi aura Zephyri et calor solis in signo Tauri amantes fovent. Ultimae strophae momentum coniunctionis amatoriae efferunt, quod sicut "duellum" dulce describitur, ubi oscula et unio corporum curas mentis delent et sensus in beatitudine sopiunt.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4