Rumor letalis
| Rumor letalis | |
|---|---|
| Numerus | CB 120 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Rumor letalis” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CXX reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis positum, est querela viri de infamia puellae dilectae, cuius pudicitia et fama publica periere. Poeta dolet quod Fama invida secretos amores patefecit et virginale lilium tactu vilium mercenariorum marcescit.[1]
Argumentum mores mutatos et corruptionem personae amatae describit, quae olim columbina dulcedine nunc serpentina amaritudine impleta est. Poeta satirice castigat mulierem quae viros illustres decipit et tantum munera dantes in cubili fovet, mutando amorem nobilem in commercium probrosum.[1]
Investigatio critica
[recensere | fontem recensere]Hoc in carmine praecepta amicitiae comiter colendae cum officiis fidi amoris ac taciturnitatis iunguntur, ne sermones malevolorum (str. 2) famam amantium laedant. Quae argumenta, ad curialem ethican pertinentia, cum reprehensione amantis infidi nectuntur; hic locus iam apud Catullum invenitur, sed plenius ab Ovidio in Amoribus (III, 14) tractatur. Sunt qui censuerint hoc opus Petro Abaelardo tribuendum esse. [2]
Investigatio palaeographica musica
[recensere | fontem recensere]In carmine cuius titulus est Rumor letalis (CB 120), palaeographia musica multiplicem structuram et raram formam metricam patefacit, sicut in codice Burano (Bayerische Staatsbibliothek, Clm 4660) et in fragmentis Stutgardiae (HB I. 95) servatur. Investigatio horum fontium monstrat melodiam in tres partes distinctas dividi: prima pars, quae octo versus priores complectitur, rhythmo libero et flexibili regitur, qui neque dactylicus neque anapaesticus prorsus dici potest, sed peculiarem laxitatem prosodiae musicae propriae exhibet. Secunda pars, versus sequentes quattuor continens, motu accelerato distinguitur, dum tertia pars finalis, quinque versus extremos fovens, novum thema rhythmicum introducit. Haec dispositio paleographica, ubi alternantia inter partes lentiores et celeriores notatur, intentionem dramaticam monologi exprimit. [3]
Palaeographica comparatio cum aliis codicibus, sicut Florentino (Biblioteca Medicea Laurenziana, Pluteus 29.1), adducit ad inventionem cuiusdam contrafacti sub titulo Partus semiferos. In hoc casu, eadem structura melodica, quae in carmine amatorio adhibetur, adhibetur etiam pro textu satirico et morali, ubi versus secundum modum Claudiani exarati sunt. Analysis palaeographica notationis amensuralis, a musicologis sicut Gillingham examinata, difficultates interpretationis rhythmicae in hoc repertorio confirmat, praesertim ubi variatio inter Rumor et Humor in manuscriptis invenitur. Haec elementa indicant carmen non solum ut opus poeticum, sed ut structuram musicam solidam et sophisicatam, cuius qualitas palaeographica traditionem Gallicam saeculi XII redolere videtur. [4]
Notae
[recensere | fontem recensere]- 1 2 3 4 Carmina amatoria 101-122a.
- ↑ Rossi, 2006, pp. 289
- ↑ "Rumor letalis (cb 120)". Examen apium
- ↑ "Rumor letalis (cb 120)". Examen apium
Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Rossi, Petrus Victorius, red. ( []). Carmina Burana. Testo latino a fronte (8a. ed.). Mediolani: Tascabili Bompiani. ISBN 88-452-5307-4