Responde, qui tanta cupis
| Responde, qui tanta cupis | |
|---|---|
| Numerus | CB 2 |
| Argumenta | Avaritia |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Responde, qui tanta cupis” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero II reperitur.[1] Carmen breviter avaritiam hominis reprehendit, qui, opibus numquam contentus, semper plura flagitat.[2]
Textus
[recensere | fontem recensere]Responde, qui tanta cupis! modo Copia dicat.
Pone modum! que vis dono. ― Volo plena sit arca. ―
Plena sit! ― Adde duas! ― Addo. ― Si quattuor essent,
Sufficerent. ― Sic semper agis: cum plurima dono,
Plus queris, nec plenus eris, donec morieris.[2]
Descriptio
[recensere | fontem recensere]Carmen sermonem fingit inter personam (fortasse Copiam vel Fortunam) et hominem cupidum. Cum homo arcam plenam petat et accipiat, statim duplicari ac quadruplicari opes vult. Textus demonstrat naturam insatiabilem avaritiae, quae neminem satiat usque ad mortem.[2]
Notae
[recensere | fontem recensere]- ↑ Lehtonen, 1995, pp. 14, 15, 139.
- 1 2 3 De avaritia 1-25.
Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4