Remigabat naufragus
Conferatur pagina principalis: Index Carminum Buranorum.| Remigabat naufragus | |
|---|---|
| Numerus | CB 128 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Remigabat naufragus” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CXXVIII reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]1. Remigabat naufragus
olim sine portu;
verrebatur pelagus
Aquilonis ortu.
dum navis ab equore
diu quassaretur,
non fuit in litore,
qui compateretur.
2. Tandem duo pueri
portum innuere
fatigato pauperi
vitam reddidere.
iuvenum discretio
signat ei portum;
cedit huic compendio,
quicquid est distortum.[1]
Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis servatum, allegoria nautica utitur ad statum animi vatis describendum. Poeta se cum naufrago comparat qui, saeviente pelago et Aquilonis vento, sine auxilio in litore versabatur, donec salutem speratam invenit.[1]
In secunda parte, narratio ad duos pueros vertitur qui portum et auxilium pauperi fatigato ferunt. Per hanc metaphoram, auctor fortasse gratiam vel novam spem in amore exprimit, ubi discretio iuvenum difficultates praeteritas superat et quietem animo reddat.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4