Regnabo; regno; regnavi; sum sine regno
| Regnabo; regno; regnavi; sum sine regno | |
|---|---|
| Numerus | CB 18a |
| Argumenta | Avaritia |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Regnabo; regno; regnavi; sum sine regno” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero XVIIIa reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc brevissimum carmen, quod saepissime cum imagine Rotae Fortunae in manuscriptis coniungitur, quattuor stadia potentiae humanae verbis paucissimis describit. Per haec quattuor verba, auctor mutationem inevitabilem fati et fragilitatem gloriae mundanae exprimit, quae nullo modo stabilis esse potest.[1]
Sententia "Regnabo, regno, regnavi, sum sine regno" quattuor figuras personat quae circum rotam deae Fortunae disponuntur. Primus gradus spem futuri regni indicat, secundus culmen potentiae praesentis, tertius lapsum iam inchoatum, et quartus ultimam miseriam ac privationem omnis honoris. Est igitur carmen didacticum de vanitate rerum mundanarum.[1]
In contextu codicis, hoc carmen brevitate sua vim summam habet ad commonendos homines, etiam potentes, de eorum condicione mortali. Quattuor tempora grammaticis formis (futuro, praesenti, perfecto) utuntur ad demonstrandum motum perpetuum et circulum vitae, ubi nemo in eodem statu manere sinitur ob instabilitatem orbis.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4