Quo elongati
| Quo elongati Litterae encyclicae | |
|---|---|
| Pontifex | Gregorius IX |
| Datum | 28 Septembris 1230 |
| Annus pontificatus | IV |
| Argumenta | De interpretatione Regulae Fratrum Minorum |
“Quo elongati” incipit bulla apostolica a papa Gregorio IX die 28 Septembris anno 1230 promulgata, quarto anno sui pontificatus currente. Hoc documentum ad ministrum generalem, ministros provinciales, custodes universosque fratres Ordinis Fratrum Minorum destinatur. Quae constitutio habetur prima interpretatio officialis Regulae sancti Francisci, anno 1223 probatae, ut dubitationes, ambiguitates ac difficultates practicae solverentur, quae in observantia eiusdem Regulae paucis annis post mortem Francisci Assisiensis ortae erant.[1]
Bulla Anagniae data est, in qua pontifex non solum auctoritate apostolica utitur, sed etiam familiaritate personali cum sancto Francisco atque participatione directa in conscribenda et praesentanda Regula apud Sedem Apostolicam nititur. Haec bulla fundamentum iuridicum historiae Franciscanae constituit, cum criteria officialia interpretandi regulam statueret septem tantum annis post eius confirmationem. Textus demonstrat contentiones primigenias inter propositum evangelicum paupertatis absolutae et necessitates practicas ordinis celeriter crescentis, initium faciens traditionis interpretationum auctoritatarum a pontificibus factarum.[1]
Contextus
[recensere | fontem recensere]Post Capitulum generale ordinis, ministri provinciales ac minister generalis papae exposuerunt locos quosdam dubios vel obscuros in Regula inveniri, necnon difficultatem observandi praecepta in sic dicto Testamento sancti Francisci contenta. Ut in bulla legitur, ipse Franciscus paulo ante mortem mandaverat ne Regula glossis vel interpretationibus subiceretur, prohibens fratribus ne a Sede Apostolica declarationes de eius sensu peterent. Propter conscientiae incertitudinem ex his praescriptionibus ortam, moderatores ordinis a papa petierunt ut decerneret num Testamentum fratres iure obligaret et ut puncta varia de vita cotidiana, disciplina ac regimine ordinis explicaret.[1]
Argumentum
[recensere | fontem recensere]Imprimis, Gregorius IX declarat fratres ad observantiam Testamenti sancti Francisci non teneri. Hanc decisionem duabus rationibus fulcit: nam Testamentum obligationem inducere non poterat sine consensu omnium fratrum ac ministrorum, neque successores fundatoris obligare valebat, cum inter pares non sit imperium. Insuper bulla declarat fratres non teneri vi Regulae ad omnia consilia evangelica, sed ad ea tantum in quae expresse consenserunt; cetera vero consilia fratres eodem modo ac ceteros christianos obligant, etsi maiore vi morali propter voluntariam consecrationem.[1]
De pecuniae usu, Gregorius IX praecipit fratres neque accipere neque possidere pecuniam posse, sed eis licere ad nuntios fideles recurrere pro necessitatibus satisfaciendis, dummodo pecunia sub eorum potestate non maneat nec ut depositum proprium habeatur. Quod ad paupertatem attinet, ordo neque communiter neque sigillatim res possidere debet; nihilominus usus librorum, utensilium et aliorum bonorum mobilium necessariorum conceditur, quorum proprietas penes alios remanet. Administratio huius usus ad ministrum generalem vel provinciales spectat, sub vigilantia cardinalis gubernatoris ordinis.[1]
Documentum etiam res disciplinarias tractat, ut confessionem peccatorum. Statuitur obligationem recurrendi ad ministros provinciales tantum ad peccata publica et manifesta pertinere, dum pro peccatis occultis sacerdotes idonei ad confessiones audiendas designari possunt. De praedicatione confirmatur solum ministrum generalem examinare et auctoritatem dare posse fratribus praeditoribus, sine potestate hoc officium personis remotis delegandi. Denique, bulla interpretatur prohibitionem intrandi monasteria monialium sicut applicabilem ad omnia conventicula feminina, intellegendo per monasterium spatium claustrale, exceptis casibus pro quibus licentia specialis a Sede Apostolica conceditur.[1]