Quelibet succenditur vivens creatura
| Quelibet succenditur vivens creatura | |
|---|---|
| Numerus | CB 170 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“"Quelibet succenditur vivens creatura"” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CLXX reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in amatoria codicis parte positum, pulchritudinem cuiusdam virginis insignis celebrat, quam poeta ut summum opus Deitatis et Naturae describit, quomodo omnis creatura ad gaudia amoris incitetur dicens; ipse autem peculiari cura erga puellam perfectam trahitur.[1]
In versibus sequentibus, dotes physicae virginis laudantur: facies nivea, os roseum, oculique splendidi sicut carbunculus vel lampades. Comparatio cum aurora et rosa effert statum praestantem huius puellae inter omnes alias virgines, monstrans quomodo pulchritudo terrena in poesi goliardica quasi imago divinae perfectionis celebretur.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4