Publius Mucius Scaevola

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search

Publius Mucius Scaevola (natus saeculo 2 a.C.n., mortuus circa annum 115 a.C.n.) vir publicus ac iuris peritus Romanus fuit.

Gens[recensere | fontem recensere]

Pater eius Publius Mucius Q.f. Scaevola anno 175 a.C.n., frater Publius Licinius Crassus Dives Mucianus anno 131 consulatum gessit.

Cursus honorum[recensere | fontem recensere]

Anno 141 a.C.n. tribunus plebis Lucium Hostilium Tuberonem praetorium corruptionis causa in ius vocavit[1], anno 136 praetor electus est. Anno 133 a.C.n. Mucius consul Tiberii Sempronii Gracchi acta adiuvit, cum Lucius Calpurnius Piso Frugi collega ea recusaret[2]. Anno 130 a.C.n. pontifex maximus factus est. Anno 115 a.C.n. aut antea mortuus est. Praeterea cum aliis quasi conditor iurisprudentiae Romanae erat.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Marcus Tullius Cicero, De finibus bonorum et malorum II 54; IV 77
  2. Marcus Tullius Cicero, Lucullus sive Academiorum priorum libri II 13; Plutarchus, Tiberius Gracchus 9,1


Antecessores:
Gaius Fulvius Flaccus et Publius Cornelius Scipio Aemilianus Africanus II
Consul
133 a.C.n.
cum
Lucio Calpurnio Pisone Frugi
Successores:
Publius Popillius Laenas et Publius Rupilius