Pausanias (dux Lacedaemonius)

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search

Pausanias (mortuus circa 460 a.C.n.) e stirpe regia Agiadum natus, filius Cleombroti erat et nepos regis Anaxandridae II. Ipse non regnavit ː tutelam sobrini sui Pleistarchi regis, filii Leonidae I, tantum gessit sed eius filius Plistoanax Pleistarcho successit et inclitus rex Pausanias eius nepos fuit. Pausanias noster ad gloriam pervenit dum magnam partem Graecorum in pugna apud Plataeas anno 479 a.C.n. ducit quae de eventu secundi belli inter Graecos et Persas decidit. Anno sequenti classi quoque Byzantii praeerat[1], quae civitatibus Graecis Asiae auxilio venerat.

Multam invidiam tamen tam apud Spartanos quam apud Athenienses movit et accusationes variae ei inlatae sunt. In fine iussu ephororum inedia in templo Athenae Chalcioecae inclusus periit quo supplex fugerat. "Medismi" enim accusabatur et illas poenas dedit.

Notae[recensere | fontem recensere]

Fontes[recensere | fontem recensere]

Plura legere si cupis[recensere | fontem recensere]

  • Alec Blamire, "Pausanias and Persia", in Greek, Roman, and Byzantine Studies, 1970 ː 295-305
  • F. Bourriot, "Pausanias, fils de Cléombrotos, vainqueur de Platées", L'information historique 1982(44) ː 1-16
  • J. A. S. Evans, "The Medism of Pausanias: Two Versions", Antichton 1988(22) ː 1-11 Cambridge core
  • J.F. Lazenby, The Defence of Greece, 490-479 B.C., Liverpool University Press 1993.
  • Edmundus Lévy, Sparte: histoire politique et sociale jusqu'à la conquête romaine. Parisiis, Seuil, 2003. ISBN 9782020324533.
  • L. Schumacher, "Themistokles und Pausanias : Die Katastrophe der Sieger", Gymnasium 1987(94) ː 218-246