Oh decus, o Lybie regnum
| Oh decus, o Lybie regnum | |
|---|---|
| Numerus | CB 100 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Oh decus, o Lybie regnum” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero C reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis positum, est planctus Didonis reginae, quae perfidiam Aeneae et fatum crudele Carthaginis deplorat. Auctor argumentum ex Aeneide Vergilii sumit, exprimens dolorem mulieris relictae quae inter hostes externos et solitudinem internam ad mortem voluntariam se parat.[1]
Argumentum carminis tragicum transitum a bospitalitate ad desperationem narrat, ubi Dido sororem Annam alloquitur et deos infernos invocat. In fine, regina mortem sibi consciscit ut proditionem Troiani hospitis sanguine vindicet, monstrans quomodo materia classica in poesi goliardica ad passiones humanas describendas adhibita sit.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4