Nullus ita parcus est

Conferatur pagina principalis: Index Carminum Buranorum.

Nullus ita parcus est
Numerus	CB 220a
Argumenta	alcoholismus, alea, conviviality
Lingua	lingua Latina mediaevalis
← Sepe de miseria mee paupertatisCum animadverterem, dicit Cato →

“Nullus ita parcus est” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CCXXa reperitur.

Textus

1. Nullus ita parcus est, qui non ad natale

emat cappam, pallium, pelles vel quid tale,

sed non statim dissipat vel custodit male,

induens ad quodlibet festum, sed annale.

2. Parcus pelles perticat et involvit pannis

et indutas rarius multis servat annis

a lesura, maculis, notis et a damnis

ignis, fumi, pulveris, vini, sed et amnis.

3. Vidi quosdam divites nuper convenire,

festivarum vestium gestu superbire,

cum haberent pallia vetustatis mire,

que Ulixes rediens posset reperire.

4. Color sepe palliis ac forma mutatur:

color, cum pro viridi rufus comparatur,

vel quod est interius foras regyratur,

vel cum a tinctoribus color coloratur, –

5. Forma, cum in varias formas sint formata

vestimenta divitum vice variata.

«in nova fert animus» dicere mutata

vetera, vel potius: in reveterata.

6. Vidi quendam clericum fame satis clare

formas in multiplices vestes variare:

contra frigus hiemis pallium cappare,

veris ad introitum cappam palliare.

7. Cum hoc tritum sepius sepius refecit

et refectum sepius sepius defecit,

noluit abicere statim, nec abiecit,

sed parcentem tunice iuppam sibi fecit.

8. Sic in modum Gorgonis formam transformavit,

immo mirus artifex hermaphroditavit;

masculavit feminam, marem feminavit,

et vincens Tiresiam sexum tertiavit.

9. Parum sibi fuerat pallium cappare,

e converso deinceps cappam palliare,

recappatum pallium in iuppam mutare,

si non tandem faceret iuppam caligare.

10. Primas in Remensibus iusserat decretis,

ne mantellos veteres vos refarinetis,

renovari prohibens calce vel in cretis.

quod decretum viluit, ut iam vos videtis.

11. Nos quoque, secundum quid eius successores,

excommumcamus hos et recappatores

et omnes huiusmodi reciprocatores.

omnes anathema sint, donec mutent mores!

Descriptio

Hoc carmen, in sectione potoria codicis servatum, est satira moralis quae avaritiam et nimiam parsimoniam hominum, praesertim divitum et clericorum, in vestimentis curandis ridet. Auctor describit quomodo homines parci antiquas vestes per annos servent et eas saepius reficiant vel transforment ne novas emere cogantur, usque ad ironicas mutationes ubi pallia in iuppas vel caligas vertuntur. Poeta metaphoris mythologicis utitur, ut Gorgon, Hermaphroditus et Tiresias, ad ridentem transformationem pannorum describendam, atque iocose "excommunicat" eos qui vestes veteres semper recappant. Argumentum carminis ostendet criticam socialem goliardicam erga illos qui, quamvis divites, sordide vivant et regulas decoris neglegant.

Bibliographia

• Lehtonen, Th. M. S. (1995). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4

• Ostendere
• Recensere
• Historiam inspicere

Carmina Burana