Roman numeral 10000 CC DD.svg

Nucleus Telluris exterior

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Structura Telluris: 1a, cortex oceanicus; 1b, cortex continentalis; 2, mantele Telluris; 3, nucleus Telluris; 4, lithosphaera; 5, asthenopshaera; 6/3a, nucleus exterior; 7/3b, nucleus interior.

Nucleus Telluris exterior[1] est pars Telluris (vel geosphaera) quae nucleum interiorem circumcingit. Liquidum est, et latitudnem circa 2266 chiliometra habet; exterior nuclei margo circa 2890 chiliometra sub superficie Telluris iacet. Temperatura in superficie nuclei liquidi circa 4400 °C, est, in confinio cum nucleo interiore circa 6100 °C. Ligationibus ferri et niccoli compositus esse putatur; etiam sulphur et oxygenium in nucleo exteriore adsunt.

Ab Inge Lehmann, quae undis seismicis studuerat. anno 1936 nucleus exterior inventus est. Undae aliquae a margine nuclei interioris refringuntur; hoc confinium disiectio Bulleniana et disiectio Lehmanniana' nuncupatur.

Convectio metallorum liquidorum in nucleo exteriore campum magneticum Telluris efficit.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Vide fontes commentarii de nucleo toto.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

Nexus externi[recensere | fontem recensere]