Nomen a solemnibus
| Nomen a solemnibus | |
|---|---|
| Numerus | CB 52 |
| Argumenta | Professio religiosa |
| Lingua | lingua Latina mediaevalis |
“Nomen a solemnibus” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero LII reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen est hymnus triumphalis qui liberationem Ierusalem et victoriam Christianorum celebrat, praesertim ad menses cruciatarum spectans. Textus incipit cum lusu verborum de oppido Solemniaco et ironica exclusione monachi cuiusdam a laetitia communi, sed mox in fervidam celebrationem religiosam vertitur. Per victorias typologicas veteris testamenti, sicut casum Dagon et defeatam Amalec, auctor reditum Urbis Sanctae ad fidem christianam canit.[1]
In strophis sequentibus, urbs Ierusalem laudatur ut locus incarnationis, passionis, et missionis Spiritus Sancti, atque ut asylum et hospitale miserorum. Carmen extollit sanctitatem loci supra omnes alias urbes mundi, commemorans etiam figuras biblicas sicut Areuna Iebusaeum ad nexum inter historiam sacram et praesens gaudium confirmandum.[1]
Investigatio palaeographica musica
[recensere | fontem recensere]Structura musica carminis, quod in codicibus manu scriptis servatur, indolem litanicam et psalmodicam praebet, ubi repetitio phrasium melodicarum antiquitatem compositionis demonstrat. In codice Monacensi (Clm 4660) et in codicibus Parisiensibus (Latin 3549 et Latin 3719), notatio paleographica rationem bipartitam strophae ostendit, in qua secunda pars ut responsorium (refrain) adhibetur. Analysis melodica initium cuiusdam intonationis salmodicae patefacit, quod ex recombinatione acclamationum antiquiorum ortum esse videtur. In manuscripto Parisiensi (P), variatio paleographica notatur in versu primo, ubi pro nota la invenitur si plicatum vel simplex, et in secundo versu ubi pro intervallo do-mi fa legitur re-do mi, quod levissimas mutationes in traditione exaranda indicat. [2]
Ad rhythmum quod attinet, scansio metrica quattuor ictus praebet, quamquam initia sectionum alpha et beta inter se similia videntur. In parte autem responsorii (gamma), ductus melodiae sursum spectans (in levare) suggeritur non solum a positione tonicae, sed praecipue a nota sol, quae momentum rhythmicum validius (in battere) habet et circa quam tota melodia volvitur. Haec dispositio neumatica et structuralis, quae inter indolem amensuralem et litanicam vacillat, confirmat carmen inter formas paraliturgicas antiquissimas ponendum esse, ubi scriptura musica munere mnemoneutico et declamatorio fungitur. [3]
Notae
[recensere | fontem recensere]- 1 2 3 4 De correctione hominum 26-28.
- ↑ Bianchini, Michele. "Nomen a solemnibus (CB 52)". Examen Apium. Examen Apium
- ↑ Bianchini, Michele. "Nomen a solemnibus (CB 52)". Examen Apium. Examen Apium
Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4