Jump to content

Nomen a solemnibus

E Vicipaedia
Conferatur pagina principalis: Index Carminum Buranorum.
Nomen a solemnibus
NumerusCB 52
ArgumentaProfessio religiosa
Lingualingua Latina mediaevalis

Nomen a solemnibus est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero LII reperitur.[1]

Nomen a solemnibus trahit Solemniacum;
solemnizent igitur omnes preter monachum,
qui sibi virilia resecavit, Serracum;
illum hinc excipimus quasi demoniacum;
ipse solus lugeat reus apud Eacum!

Exultemus et cantemus canticum victorie,
et clamemus quas debemus laudes regi glorie,
qui salvavit urbem David a paganis hodie!

(Refl.) Festum agitur,
dies recolitur,
in qua Dagon frangitur,
et Amalec vincitur,
natus Agar pellitur,
Ierusalem eripitur
et Christianis redditur;
diem colamus igitur!

Hec urbs nobilissima prima regem habuit,
in hac urbe maxima Domino complacuit,
in hac propter hominem crucifigi voluit,
hic super apostolos Spiritus intonuit.

Urbs insignis, ad quam ignis venit annis singulis,
quo monstratur, quod amatur omnibus in seculis,
honoranda, frequentanda regibus et populis!

(Refl.) Festum agitur,
dies recolitur,
in qua Dagon frangitur,
et Amalec vincitur,
natus Agar pellitur,
Ierusalem eripitur
et Christianis redditur;
diem colamus igitur!

Urbs sacrata celitus, adamata superis,
legis tabernaculum, templum arche federis,
hospitale pauperum et asylum miseris!
non timebis aliquod, dum in ea manseris.

Tanta lucis claritate superatur sol et luna,
tanta vicit sanctitate omnes urbes hec urbs una;
non elegit frustra locum Gebuseus Areuna.

(Refl.) Festum agitur,
dies recolitur,
in qua Dagon frangitur,
et Amalec vincitur,
natus Agar pellitur,
Ierusalem eripitur
et Christianis redditur;
diem colamus igitur![1]

Hoc carmen est hymnus triumphalis qui liberationem Ierusalem et victoriam Christianorum celebrat, praesertim ad menses cruciatarum spectans. Textus incipit cum lusu verborum de oppido Solemniaco et ironica exclusione monachi cuiusdam a laetitia communi, sed mox in fervidam celebrationem religiosam vertitur. Per victorias typologicas veteris testamenti, sicut casum Dagon et defeatam Amalec, auctor reditum Urbis Sanctae ad fidem christianam canit.[1]

In strophis sequentibus, urbs Ierusalem laudatur ut locus incarnationis, passionis, et missionis Spiritus Sancti, atque ut asylum et hospitale miserorum. Carmen extollit sanctitatem loci supra omnes alias urbes mundi, commemorans etiam figuras biblicas sicut Areuna Iebusaeum ad nexum inter historiam sacram et praesens gaudium confirmandum.[1]

Investigatio palaeographica musica

[recensere | fontem recensere]

Structura musica carminis, quod in codicibus manu scriptis servatur, indolem litanicam et psalmodicam praebet, ubi repetitio phrasium melodicarum antiquitatem compositionis demonstrat. In codice Monacensi (Clm 4660) et in codicibus Parisiensibus (Latin 3549 et Latin 3719), notatio paleographica rationem bipartitam strophae ostendit, in qua secunda pars ut responsorium (refrain) adhibetur. Analysis melodica initium cuiusdam intonationis salmodicae patefacit, quod ex recombinatione acclamationum antiquiorum ortum esse videtur. In manuscripto Parisiensi (P), variatio paleographica notatur in versu primo, ubi pro nota la invenitur si plicatum vel simplex, et in secundo versu ubi pro intervallo do-mi fa legitur re-do mi, quod levissimas mutationes in traditione exaranda indicat. [2]

Ad rhythmum quod attinet, scansio metrica quattuor ictus praebet, quamquam initia sectionum alpha et beta inter se similia videntur. In parte autem responsorii (gamma), ductus melodiae sursum spectans (in levare) suggeritur non solum a positione tonicae, sed praecipue a nota sol, quae momentum rhythmicum validius (in battere) habet et circa quam tota melodia volvitur. Haec dispositio neumatica et structuralis, quae inter indolem amensuralem et litanicam vacillat, confirmat carmen inter formas paraliturgicas antiquissimas ponendum esse, ubi scriptura musica munere mnemoneutico et declamatorio fungitur. [3]

  1. 1 2 3 4 De correctione hominum 26-28.
  2. Bianchini, Michele. "Nomen a solemnibus (CB 52)". Examen Apium. Examen Apium
  3. Bianchini, Michele. "Nomen a solemnibus (CB 52)". Examen Apium. Examen Apium

Bibliographia

[recensere | fontem recensere]
  • Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4
Carmina Burana
Carmina
(Index)

Carmina moralia et satirica (1–55): CB 1 · CB 2 · CB 3 · CB 4 · CB 5 · CB 6 · CB 7 · CB 8 · CB 9 · CB 10 · CB 11 · CB 12 · CB 13 · CB 14 · CB 15 · CB 16 · CB 17 · CB 18 · CB 18a · CB 19 · CB 20 · CB 21 · CB 22 · CB 23 · CB 24 · CB 25 · CB 26 · CB 27 · CB 28 · CB 29 · CB 30 · CB 31 · CB 32 · CB 33 · CB 34 · CB 35 · CB 36 · CB 37 · CB 38 · CB 39 · CB 39a · CB 39b · CB 40 · CB 41 · CB 42 · CB 43 · CB 44 · CB 45 · CB 46 · CB 47 · CB 47a · CB 48 · CB 48a · CB 49 · CB 50 · CB 51 · CB 51a · CB 52 · CB 53 · CB 53a · CB 54 · CB 55

Carmina amatoria (56–186): CB 56 · CB 57 · CB 58 · CB 59 · CB 60 · CB 60a · CB 61 · CB 62 · CB 63 · CB 64 · CB 65 · CB 66 · CB 67 · CB 68 · CB 69 · CB 70 · CB 71 · CB 72 · CB 73 · CB 74 · CB 75 · CB 76 · CB 77 · CB 78 · CB 79 · CB 80 · CB 81 · CB 82 · CB 83 · CB 84 · CB 85 · CB 86 · CB 87 · CB 88 · CB 88a · CB 89 · CB 90 · CB 91 · CB 92 · CB 93 · CB 93a · CB 94 · CB 95 · CB 96 · CB 97 · CB 98 · CB 99 · CB 99a · CB 99b · CB 100 · CB 101 · CB 102 · CB 103 · CB 104 · CB 104a · CB 105 · CB 106 · CB 107 · CB 108 · CB 109 · CB 110 · CB 111 · CB 112 · CB 112a · CB 113 · CB 113a · CB 114 · CB 114a · CB 115 · CB 115a · CB 116 · CB 117 · CB 118 · CB 119 · CB 119a · CB 120 · CB 120a · CB 121 · CB 121a · CB 122 · CB 122a · CB 123 · CB 123a · CB 124 · CB 125 · CB 126 · CB 127 · CB 128 · CB 129 · CB 130 · CB 131 · CB 131a · CB 132 · CB 133 · CB 134 · CB 135 · CB 135a · CB 136 · CB 136a · CB 137 · CB 137a · CB 138 · CB 138a · CB 139 · CB 139a · CB 140 · CB 140a · CB 141 · CB 141a · CB 142 · CB 142a · CB 143 · CB 143a · CB 144 · CB 144a · CB 145 · CB 145a · CB 146 · CB 146a · CB 147 · CB 147a · CB 148 · CB 148a · CB 149 · CB 150 · CB 150a · CB 151 · CB 151a · CB 152 · CB 152a · CB 153 · CB 153a · CB 154 · CB 155 · CB 155a · CB 156 · CB 157 · CB 158 · CB 159 · CB 160 · CB 161 · CB 161a · CB 162 · CB 162a · CB 163 · CB 163a · CB 164 · CB 164a · CB 165 · CB 165a · CB 166 · CB 166a · CB 167 · CB 167a · CB 168 · CB 168a · CB 169 · CB 169a · CB 170 · CB 170a · CB 171 · CB 171a · CB 172 · CB 172a · CB 173 · CB 173a · CB 174 · CB 174a · CB 175 · CB 175a · CB 176 · CB 177 · CB 178 · CB 178a · CB 179 · CB 179a · CB 180 · CB 180a · CB 181 · CB 181a · CB 182 · CB 182a · CB 183 · CB 183a · CB 184 · CB 185 · CB 186

Carmina potoria (187–226): CB 187 · CB 188 · CB 189 · CB 190 · CB 191 · CB 191a · CB 192 · CB 193 · CB 194 · CB 195 · CB 196 · CB 197 · CB 198 · CB 199 · CB 200 · CB 201 · CB 202 · CB 203 · CB 203a · CB 204 · CB 205 · CB 206 · CB 207 · CB 208 · CB 209 · CB 210 · CB 211 · CB 211a · CB 212 · CB 213 · CB 214 · CB 215 · CB 215a · CB 216 · CB 217 · CB 218 · CB 219 · CB 220 · CB 220a · CB 221 · CB 222 · CB 223 · CB 224 · CB 225 · CB 226

Ludi (227–228): CB 227 · CB 228

Supplementum (1–26a): Supp. I · Supp. II · Supp. III · Supp. IV · Supp. V · Supp. VI · Supp. VII · Supp. VIII · Supp. IX · Supp. X · Supp. XI · Supp. XII · Supp. XIII · Supp. XIV · Supp. XV · Supp. XVI · Supp. XVII · Supp. XVIII · Supp. XIX · Supp. XX · Supp. XXI · Supp. XXII · Supp. XXIII · Supp. XXIV · Supp. XXV · Supp. XXVI · Supp. XXVIa

Argumenta

Authentica Habita · Carmina Cantabrigiensia · Clerici vagantes · Goliardia · Litterae Latinae mediaevales · Litterae mediaevales · Universitas medii aevi