Mira circa nos
| Mira circa nos Litterae encyclicae | |
|---|---|
| Pontifex | Gregorius IX |
| Datum | 19 Iulii 1228 |
| Annus pontificatus | II |
| Argumenta | Canonizatio Sancti Francisci Assisiensis |
“Mira circa nos” incipit bulla apostolica a papa Gregorio IX die 19 Iulii anno 1228 Perusiae promulgata, secundo anno pontificatus sui currente. Hoc documentum est sollemnis bulla canonizationis Francisci Assisiensis, edita tribus diebus post ipsam caerimoniam quae Assisii die 16 Iulii peracta erat. Per hanc bullam, pontifex praecipit ut Franciscus in album sanctorum referatur et festum eius die 4 Octobris, quo die e vita decessit, quotannis celebretur. Textus bullae summo vigore rhetorico ac symbolico exstat, plenus imaginibus biblicis ac Veteris Testamenti notationibus, qui studium ac caritatem papae erga conditorem Ordinis Fratrum Minorum aperit, quocum Gregorius iam antea, cum cardinalis Ugolinus de Segnia esset, artissima amicitia vixerat.[1]
Bulla Mira circa nos inter praecuas fontes pontificias habetur ad intellegendam illam primam acceptionem officialem figurae Francisci in Ecclesia saeculi XIII. Quamvis subtiles biographiae res non exponat neque de stigmatibus mentionem faciat, documentum fundamentum historicum ac theologicum praebet, quia ostendit quomodo Ecclesia sanctitatem Franciscanam tunc temporis interpretaretur et quomodo carisma Francisci in vitam institutorum Ecclesiae integre reciperetur.[1]
Contextus historicus
[recensere | fontem recensere]Hae litterae eo tempore datae sunt quo motus Franciscanus celerrime per orbem propagabatur, et necessitati Ecclesiae Catholicae respondebat ad cultum Francisci sollemni auctoritatis pontificiae actu confirmandum. Licet sanctitas Francisci a populo Christiano iam vulgo agnosceretur, Gregorius IX in hoc documento asseverat Ecclesiam militantem non solum ex externa vitae sanctitate iudicare solere, sed confirmationem divinam per miracula requirere ad canonizationem faciendam. Papa declarat se de vita exemplari Francisci certissime cognovisse, tum ex antiqua ac familiari amicitia, tum ex testimonio multorum fide dignorum de miraculis eius, quapropter, de consensu fratrum suorum cardinalium, eum sanctorum catalogo adscribere decrevit.[1]
Argumentum
[recensere | fontem recensere]In hac bulla, Gregorius IX amplissimam laudem divini operis salutiferi in historia explicat, utens evangelica imagine vineae ad missionem Francisci praesentandam, qui sicut nuntius a Domino missus "hora undecima" exortus est. Franciscus describitur vir secundum cor Dei, vocatus ad spinas ac vitia spiritualia extirpanda per simplicem praedicationem ac virtutem divinam, contra mundanam sapientiam. Pontifex eum proponit ut exemplar paupertatis evangelicae, ascesis et caritatis, comparans eum cum figuris biblicis sicut Samsone, Abrahamo, Iephte et Iacob. Extolluntur eius abdicatio rerum mundanarum, certamen spirituale contra mundum, carnem et potestates tenebrarum, atque imitatio Christi pauperis et crucifixi. Textus confirmat Franciscum non sibi vixisse sed Christo, vitamque eius tam in contemplatione quam in actione pastorali fecundam fuisse.[1]
In extrema parte, bulla asseverat Deum ipsum sanctitatem Francisci per multa et clara miracula confirmasse, ut eius memoria ab omnibus publice in Ecclesia veneraretur. Itaque papa canonizationem decernit, festum diei 4 Octobris instituit, et universos fideles hortatur ut eius memoriam devote colant eiusque suffragia apud Deum instanter invocent.[1]