Magna Palus

Magna Palus^[1] (Theodisce et Sagterlandice Großefehn; Saxonice Grootfehn) est commune circuli Auriaci in Frisia Orientali Saxonia Inferiore situm. Ad Magnam Paludem vici Akelsberga^[2] (Theodisce Akelsbarg) (517); Auriacum-Oldendorfium^[3]^[4] (Theodisce Aurich-Oldendorf) cum Hoogebrinka^[5] (Theodisce Hooge Brinken) et Moorlagi (Theodisce Moorlage), (1468); Bagband (Theodisce Bagband) (361); Felda^[6] (Theodisce Felde) (194); Fiebinga^[7] (Theodisce Fiebing) (174); Holtharpa^[8] (Theodisce Holtrop) (1448); Magna Palus Media^[1]^[9] (Theodisce Mittegroßefehn) (1054); Magna Palus Occidentalis^[1]^[10] (Theodisce Westgroßefehn) (225); Magna Palus Orientalis^[1]^[11] (Theodisce Ostgroßefehn) (3586 incolae); Palus Spetzensis^[12] (Theodisce Spetzerfehn) (1810); Silva Recta^[13] (Theodisce Strackholt) (1498); Timberla^[14] (Theodisce Timmel) (926); Ulberga^[2] (Theodisce Ulbargen) (193) atque Wrisse (Theodisce Wrisse) (202) pertinent.

Historia

Vici eius communis saeculo 7 aut 8 conditi sunt. Postea partes Frisiae Orientalis ducatus fuerunt, tum annis 1744 ad 1806 ad Borussiam, deinde ab anno 1806 regio ad Nederlandiam et annis 1810 ad 1813 ad Primum Imperium Francicum pertinuit. Ab anno 1815 Magnae Paludis regio Regno Hannoverano traditum est, quae post annum 1866 iterum pars Borussiae fuit. Ab anno 1885 Magnae Paludis vici pars novi Circuli Nordensis facti sunt. Ab anno 1946 ad Saxoniam Inferiorem pertinent. Tum multi perfugae e regionibus a Polonia et Russia occupatis in hanc regionem venerunt: Numerus incolarum a 833 ad 1.253 crevit. Anno 1972 vici supra dicti in communem Magnam Paludem coniuncti sunt.

Notae

1 2 3 4 Theodiscum toponymicum praefixum Große- Latino adiectivo "magnus-a-um" et [Theodiscum suffixum -fehn Latino nomine "palus paludis" (f.) vertitur.
1 2 Germanica toponyma cum suffixis -berg aut -berge aut -bergen aut -berghe aut -barg aut -barge aut -bargen plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-berga-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Amberga, Annaberga, Arensberga, Asschaberga, Bamberga, Berga, Blancoberga, Bobbinberga, Brunsberga, Cassonberga, Coloberga, Eversberga, Freiberga apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
↑ J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
↑ Germanica toponyma cum suffixo -dorf plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-dorfium-i", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Ensdorfium, Burgdorfium, Altdorfium, Oberndorfium, Rebdorfium, Schenckendorfium, Wilhelmersdorfium apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
↑ Germanica toponyma cum terminatione -en plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-a-ae", quamquam huius terminationis variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Stolpa, Dresda apud articulum Vicipaedia de indice urbium et communium Saxoniae; et Ala, Amma, Brema, Salancema, Wisa, Groninga, Toringa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
↑ Germanica toponyma cum suffixis -feld(e)(n) plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-felda-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Falufelda, Frauenfelda, Heresfelda, Hirutfelda, Ilfelda, Mansfelda, Salfelda, Sualafelda, Alfelda, Alsfelda apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
↑ Germanica toponyma cum suffixis -ing et -ingen plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-inga-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Huninga, Ihilinga, Incinga, Isininga, Lauginga, Leichlinga, Liuchinga, Liutmuntinga, Lollinga, Machtolvinga, Mecchinga, Memminga apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
↑ Germanica toponyma cum suffixis -trup seu -drup seu -trop plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-tharpa-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Butilingtharpa, Graftharpa, Gumorodingtharpa, Haringtharpa, Heppingtharpa, Holttharpa, Hurstharpa, Kathingtharpa, Kiedeningtharpa, Marastharpa, Markiligtharpa, Meinbrahtingtharpa, Peingtharpa, Radistharpa, Sutharpa, Tettingtharpa, Vilomaringtharpa, Winikingtharpa, Varetharpa, Vrilingtharpa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
↑ Latinum adiectivum "medius-a-um" Theodiscum praefixum Mittel- vertit.
↑ Theodiscum praefixum West- Latino adiectivo "occidentalis-e" vertitur.
↑ Theodiscum praefixum Ost- Latino adiectivo "orientalis-e" vertitur.
↑ [Theodiscum suffixum -fehn Latino nomine "palus paludis" (f.) vertitur; Latinum autem gentilicium "Spetzensis-e" Theodiscum Spetzer vertit.
↑ "Silva Recta" est translatio philologica moderna, ex sensu lexicographice comprobato nominis Saxonici Strackholt deducta. Qua de translatione, vide Lasch, A., & Borchling, C. (ed.). Mittelniederdeutsches Handwörterbuch; et Hansen, P. Wörterbuch für Mecklenburg-Vorpommer'.
↑ Landeskirchliches Archiv Hannover (s. d.). Timmel. Kirchengemeindelexikon.

Nexus externi

Vicimedia Communia plura habent quae ad Magnam Paludem spectant.

www.grossefehn.de

[Magna_Palus-1] 1 2 3 4 Theodiscum toponymicum praefixum Große- Latino adiectivo "magnus-a-um" et [Theodiscum suffixum -fehn Latino nomine "palus paludis" (f.) vertitur.

[-berga-2] 1 2 Germanica toponyma cum suffixis -berg aut -berge aut -bergen aut -berghe aut -barg aut -barge aut -bargen plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-berga-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Amberga, Annaberga, Arensberga, Asschaberga, Bamberga, Berga, Blancoberga, Bobbinberga, Brunsberga, Cassonberga, Coloberga, Eversberga, Freiberga apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[Graesse-3] J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[-dorf-4] Germanica toponyma cum suffixo -dorf plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-dorfium-i", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Ensdorfium, Burgdorfium, Altdorfium, Oberndorfium, Rebdorfium, Schenckendorfium, Wilhelmersdorfium apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[-a-5] Germanica toponyma cum terminatione -en plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-a-ae", quamquam huius terminationis variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Stolpa, Dresda apud articulum Vicipaedia de indice urbium et communium Saxoniae; et Ala, Amma, Brema, Salancema, Wisa, Groninga, Toringa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[-felda-6] Germanica toponyma cum suffixis -feld(e)(n) plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-felda-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Falufelda, Frauenfelda, Heresfelda, Hirutfelda, Ilfelda, Mansfelda, Salfelda, Sualafelda, Alfelda, Alsfelda apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[-inga-7] Germanica toponyma cum suffixis -ing et -ingen plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-inga-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Huninga, Ihilinga, Incinga, Isininga, Lauginga, Leichlinga, Liuchinga, Liutmuntinga, Lollinga, Machtolvinga, Mecchinga, Memminga apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[-tharpa-8] Germanica toponyma cum suffixis -trup seu -drup seu -trop plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-tharpa-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Butilingtharpa, Graftharpa, Gumorodingtharpa, Haringtharpa, Heppingtharpa, Holttharpa, Hurstharpa, Kathingtharpa, Kiedeningtharpa, Marastharpa, Markiligtharpa, Meinbrahtingtharpa, Peingtharpa, Radistharpa, Sutharpa, Tettingtharpa, Vilomaringtharpa, Winikingtharpa, Varetharpa, Vrilingtharpa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[Mittel-9] Latinum adiectivum "medius-a-um" Theodiscum praefixum Mittel- vertit.

[Occidentalis-10] Theodiscum praefixum West- Latino adiectivo "occidentalis-e" vertitur.

[Orientalis-11] Theodiscum praefixum Ost- Latino adiectivo "orientalis-e" vertitur.

[12] [Theodiscum suffixum -fehn Latino nomine "palus paludis" (f.) vertitur; Latinum autem gentilicium "Spetzensis-e" Theodiscum Spetzer vertit.

[Silva_Recta-13] "Silva Recta" est translatio philologica moderna, ex sensu lexicographice comprobato nominis Saxonici Strackholt deducta. Qua de translatione, vide Lasch, A., & Borchling, C. (ed.). Mittelniederdeutsches Handwörterbuch; et Hansen, P. Wörterbuch für Mecklenburg-Vorpommer'.

[14] Landeskirchliches Archiv Hannover (s. d.). Timmel. Kirchengemeindelexikon.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]