Lupercus

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Lupercus est nomen proprium tam veteris dei pastoralis Romani quam ministrorum qui eius sacra, Lupercalia dicta, ad Lupercal antrum die 15 Februarii quotannis peragebant.

De deo[recensere | fontem recensere]

Lupercus lupus-deus erat, ut nomen indicat, et simul hircus-deus : nam saepe cum Fauno et deo graeco Pane confundebatur. Praeterea statua eius pelle caprina amicta erat ; hircus et canis ei immolabantur et invocabatur ut pecus tueretur adversus lupos ac fertilitatem gregis augeret.

De sodalitate sacerdotum[recensere | fontem recensere]

Luperci erant sodalitas sacerdotum ex nobilissimis gentibus Romanis electorum. In duas manus antiquitus divisi erant : Luperci Fabiani et Luperci Quinctilii. Postea in honorem Gai Iulii Caesaris luperci Iulii quoque creati sunt.[1] Nobilissimi viri hoc sacerdotio fungebantur : exempli gratia Marcus Antonius ipse et magister lupercorum Iuliorum et consul erat cum Lupercalibus anni 44 a.C.n. diadema capiti Caesaris imposuit[2] (cum autem maior pars populi isti infausto spectaculo ingemeret, Caesar tunc quidem insigne regni aspernatus est).

De etymologia[recensere | fontem recensere]

Plures etymologiae propositae sunt :

  1. lupus + arceo, "qui arcet lupos"
  2. lupus + hircus, deus qui simul lupus et hircus est, semilupus et "semicaper".
  3. lupus + hirpus (haec vox in lingua Sabina lupum designat), lupus-deus communis Latinorum et Sabinorum, unde duae manus lupercorum, Fabiani et Quinctilii.
  4. lupus+ suffixum -ercus, ut noverca a nova ducta est. Haec ultima etymologia hodie plerisque placet.

Lupi-sacerdotes etiam in monte Soracte apud Sabinos noti sunt, unde fortasse nomen populi Hirpinorum ductum est.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Cassius Dio 44.6
  2. Appianus, BC II,109. Cassius Dio, XLIV.11, XLV,30-34 et XLVI, 5 et 19.

Fontes[recensere | fontem recensere]

Lege etiam (si placet)[recensere | fontem recensere]

  • Johannes Bayet, La Religion romaine, Payot, 1956. (Francogallice)