Lude, ludat, ludite
Appearance
| Lude, ludat, ludite | |
|---|---|
| Numerus | CB 172 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Lude, ludat, ludite” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CLXXII reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]1. Lude, ludat, ludite! iocantes nunc audite,
quos presentis gaudia demulcent leta vite:
histrio tesseribus;
clericus amplexibus
deludat mulieres!
2. Amor est iam suavibus canendus melodiis,
qui non tardet gravibus detentus homiliis!
spondeat puellula
florens quasi rosula,
verbis devicta piis!
3. Dicat «ita!» facile, nil deneget rogata,
non viri notitiam rimetur prenotata!
faciat, quod petitur;
quod prece negligitur,
prestet virgo laudata![1]
Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis servatum, invitationem ad vitam iocundam et voluptates mundanas celebrat. Poeta exhortatur auditores ad ludum et gaudium, ubi histriones aleis et clerici amoribus mulierum vacent, posthabitis severis praeceptis moralibus vel religiosis.[1]
Argumentum carminis ad facilitatem amoris spectat, ubi puella, rosis comparata, hortatur ut precibus amantis cito cedat. Auctor extollit libertatem animi et momentum praesentis laetitiae, monstrans quomodo in poesi goliardica desiderium carnale et ludus contra austeritatem homiliarum defendatur.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4