Jump to content

Le Figaro

E Vicipaedia
Pagina prima editionis Le Figaro die 4 Augusti 1914 divulgatae.

Le Figaro (nomen Francogallicum) est diarium Francicum anno 1826 ab Auguste Le Poitevin de L'Égreville conditum, initialiter ut periodicum litterarium et satiricum[1].

Post finem Secundi belli mundani, linea editorialis eius ex tribus ramis principalibus dextrae factionis (Gaullista, liberali, et conservativo) sumpta est. Praecipue a fautoribus dextrae et centri-dextrae factionis lectum, secundum diarium nationale in Francia anno 2023 erat, cum propagatione 354 615 exemplarium.

Ut diarium fidum habetur,[2] a Société du Figaro editur, ipsa a Marcelli Dassault Grege Industriali ab anno 2004 possessa.

Directores principales

[recensere | fontem recensere]
NomenTempus
Hippolytus de Villemessant1854-1875
Franciscus Magnard1876-1894
Fernandus de Rodays1879-1894
Antoninus Périvier1894-1901
Gasto Calmette1902-1914
Alfredus Capus1914-
Robertus de Flers1921-1922
Franciscus Coty1922-1933
Andreas Chaumeix1926-1930
Lucianus Romier1925-1927
1934-1940
Petrus Brisson1934-1942
1944-1964
Ioannes Prouvost1964-1975
Robertus Hersant1975-1996
Yvo de Chaisemartin1996-2004
Sergius Dassault2004-2018
Fons : Alliance pour les chiffres de la presse et des médias[3].
Annus Exemplaria empta
in Francia
Exemplaria empta Propagatio integra
1995[4][5] - 383 861 391 533
1996[6] 349 358 367 787 -
1999[7] 353 309 366 690 -
2000 - 360 909 -
2001 - 366 529 -
2002 - 369 108 -
2003 - 369 706 -
2004 - 365 083 -
2005 - 337 118 -
2006 - 332 818 -
2007 - 338 618 -
2008 - 330 482 -
2009 - 323 991 -
2010 - 325 509 -
2011 - 329 367 -
2012 323 303 330 952 335 845
2013 317 225 324 170 329 175
2014 314 312 320 732 325 459
2015 311 326 317 152 321 569
2016 305 701 311 127 315 159
2017 307 912 312 994 316 796
2018 309 492 313 694 317 075
2019 325 938 329 646 332 789
2020 331 927 334 295 336 289
2021 347 052 348 894 350 397
2022 351 379 353 086 354 706
2023 354 665 356 193 357 695
2024 365 831 367 288 368 719

Bibliographia

[recensere | fontem recensere]
  • Claire Blandin (). Le Figaro. Deux siècles d'histoire. Armand Colin
  • Bertrand de Saint-Vincent (). Le roman du Figaro : 1826-2006. Plon-Le Figaro. ISBN 978-2259205832
  • Figaro-ci, Figaro-là. Médias ()
  • Jean-François Brisson (). Fils de quelqu'un : Pierre Brisson et les trente glorieuses du Figaro. Parisiis: Éd. de Fallois.
  • Iacobus de Lacretelle (). Face à l'événement : Le Figaro 1826-1966. Parisiis: Hachette.
  • Petrus Brisson (). Vingt ans de Figaro. Paris: Gallimard.
  • Fredericus Segu (). Le premier Figaro, 1826-1833. Parisiis
  • Hippolytus de Villemessant (). Mémoires d’un journaliste. Parisiis: E. Dentu. p. 16.
  • Emilius Gaboriau (). L’Ancien « Figaro ». Parisis: Dentu. p. 22.
  • Jean Lacouture (). François Mauriac, un citoyen du siècle. Le Seuil. pp. 497. ISBN 978-2020114820
  1. Periodicum titulum trahit a persona e fabula scaenica Beaumarchais Le Barbier de Séville, ut censuram monarchicam contemnat
  2. Ines Perkovic (). McMaster LibGuides: How Do I Find News?: Newspapers of Record. libguides.mcmaster.ca (Anglice).
  3. Le Figaro. acpm.fr
  4. "Le Monde" est resté déficitaire en 1995. Les Échos (). p. 12. (Francogallice)
  5. La diffusion des quotidiens a progressé de 2 % en 1995. La Tribune ()
  6. Jean-Christophe Féraud (). La diffusion globale des quotidiens nationaux a régressé en 1996. Les Échos. p. 16.
  7. En 1999, la presse écrite a progressé. Libération (). p. 33

Nexus externi

[recensere | fontem recensere]
Vicimedia Communia plura habent quae ad Le Figaro spectant.