Ius domicilii

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Suum quisque habet ius domicilii.

Ius domicilii est satis idonei tecti et habitationis potestas lege permissa, quae ad iura oeconomica, socialia et culturalia pertinet. Ius domicilii concessum est in multis legibus constitutionalibus atque in universali de hominis iuribus declaratione (articulo XXV) atque in pactione internationali de iuribus oeconomicis, socialibus et culturalibus (articulo VI), in charta sociali europaea, (articulo XXXI) in pactione de iuribus hominum invalidorum cum (articulo XXVIII) et in Yogyakartae Principis (principia XV) factis. Inter alia, Yogyakartae Principia residentiam aptam et tutam etiam ius refugium ex violentia domestica ut hoc ius postulant,[1] et Pactio de iuribus hominum invalidorum habitationem cum technologia adiuvans et accessibilitate postulat[2]

Definitio[recensere | fontem recensere]

Ius domicilii in compluribus pactis internationalibus ad iura humana pertinentia concessum est. Quod ius est pars iuris idoneae vivendi rationis, ut articulo XXV universalis de hominis iuribus declarationis indicatur:

Suum quisque habet ius vitae rationis idoneae ad suas et familiae suae valetudinem et salutem tutandas, in quo alimentum, vestitus, domicilium et curatio medicinalis ac necessaria ministeria socialia adnumeranda sunt; etiam suum quisque habet ius securitatis, si invitus in inopiam quaestus, morbum, invaliditatem, viduitatem, senectutem aliamve victus defectionem incidat.

Nota[recensere | fontem recensere]

  1. Yogyakartae Principia, Principia 15, (d)
  2. Pactio de iuribus hominum invalidorum, articulo 28, sectio 2 (a)

Nexus interni