Itterbecca
Itterbecca
Locus: 52°30′23″N 6°48′10″E
Numerus incolarum: 1 720
Situs interretialis
Gestio
Geographia
Tabula aut despectus
Itterbecca[1] seu Itterbeca[1] seu Itterbiki[2] (Theodisce et Saxonice Itterbeck) est commune in Saxonia Inferiore situm atque pars Circuli in Comitatu Binethensis. Itterbecca est praeterea pars communis generalis Uelsen. Ad Itterbeccam etiam vici Balderhaarmoor (Theodisce Balderhaarmoor), Egga[3] (Theodisce Egge), Itterbecca[1] (Theodisce Itterbeck), Itterbeckerdoose (Theodisce Itterbeckerdoose), Palus Itterbeccensis[4] (Theodisce Itterbeckermoor), Ratzel (Theodisce Ratzel) atque Striepa Minor[3][5] (Theodisce Kleine Striepe) pertinent. Nomen accepit Itterbecca a flumine parvo Ittere (Theodisce Itter).
Historia
[recensere | fontem recensere]Itterbecca anno 1254 primo in actis descripta est et ut regio tota usque ad annum 1753 ad comitatum Binethensem pertinuit, cum Friedericus Carolus comes eam cum toto comitatu Electori Hannoverae pigno dedit. Ab anno 1806 regio ad Magnum Ducatum Montensem pertinuit. Napoleone imperatore victo pars Regni Hannoverani fuit. Regnum Hannoveranum autem anno 1866 a Borussia occupatum est. Anno 1885 Circulus in Comitatu Binethensi conditus est, cuius caput tum Benthemia erat et ad quem Itterbecca ad hunc diem pertinet. Ab anno 1946 Circulus Binethensis pars Saxoniae Inferioris est. Numerus incolarum tum multis hominibus auctus est, qui e Germania Orientali fugati erant. Anno 1974 Itterbecca cum aliis communibus se ad commune generale Uelsen coniunxit. Magister civium Itterbeccae Lambertus Wanink est[6].
Notae
[recensere | fontem recensere]- 1 2 3 Germanica et Romanica toponyma cum suffixis -ec(k) plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-ecca-ae" seu "-eca-ae". Qua de latinizatione, vide Botanical Latin, ubi dicitur "(...) -ec, -eck : -ecca, -ēca (...)".
- ↑ Germanica toponyma cum suffixis -beck seu -beek plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-biki-orum", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Aesebiki, Asbiki, Beverbiki, Gledabiki, Goltbiki, Sannanabiki, Trobiki, Walbiki, Winesbiki apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
- 1 2 Germanica et Romanica (praecipue Francica) toponyma cum suffixo -e plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-a-ae". Qua de latinizatione, vide Botanical Latin, ubi dicitur "(...) -e : -a (...)".
- ↑ Theodiscum suffixum -moor Latino vocabulo "palus-udis" et Theodiscum gentilicium praefixum Itterbecker- Latino gentilicio "Itterbeccensis-e" vertitur.
- ↑ De interpretatione toponymica adiectivorum Germanicorum "Klein" et "Gross" per Latina "Minor-us" et "Maior-ius", vide: Casemir, K., Ohainski, U., & Udolph, J. (2018). Die Ortsnamen des Landkreises Helmstedt und der Stadt Wolfsburg (Niedersächsisches Ortsnamenbuch, Teil VII). Verlag für Regionalgeschichte.
- ↑ uelsen.de
Nexus externi
[recensere | fontem recensere] |
Vicimedia Communia plura habent quae ad Itterbeccam spectant. |