Ironia

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Signum stop cum petitione ad non deformanda signa stop ironice deformatum.

Ironia (Graece εἰρωνεία 'dissimulatio', 'ignorantia simulata'[1]) sensu latissimo est dolus rhetoricus, modus litterarius, vel eventus repugnantia vel dissimilitudine designatus inter quod exspectationes situs sunt et quod revera est res, cum elemento tertio, quod dicit quod revera est res esse ironicum propter situm qui locutionem generavit. Porro dividi potest notio in tria genera: ironia verborum, ironia dramatis, ironia situs.

Ironia verborum, dramatis, et situs ad vehementius dicendam adfirmationem veritatis saepe adhibentur. Ironica similis forma, in sarcasmo adhibita, et nonnulla genera litotis, significationem vehementius dicere possunt per consideratum linguae usum qui rem contra veritatem dicit, contrarium veritatis negat, vel coniunctionem veram manifesto minoris facit.[2] Alia genera, a Thirlwall descriptae, ironiam dialecticam et ironia quae fieri potest amplectuntur.[3]

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Adnotationes[recensere | fontem recensere]

  1. Liddell & Scott, A Greek-English Lexicon, v. sub Graeco εἰρωνεία.
  2. D. C. Muecke, The Compass of Irony (Routledge, 1969), 80.
  3. Alex Preminger et T. V. F. Brogan, The New Princeton Encyclopedia of Poetry and Poetics (Princetoniae: Princeton University Press, 1993), , MJF Books, 1993, pp. 633–635.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Bogel, Fredric V. Irony, Inference, and Critical Understanding. Yale Review 503–519.
  • Booth, Wayne C. 1975. A Rhetoric of Irony. Sicagi: University of Chicago Press.
  • Bryant, G. A., et J. E. Fox Tree. 2002. Recognizing Verbal Irony in Spontaneous Speech. Metaphor and Symbol 17:99–115.
  • Colebrook, Claire. 2004. Irony. Londinii et Novi Eboraci: Routledge.
  • Gibbs, R. W. 2000. Irony in Talk among Friends. Metaphor and Symbol 15:5–27.
  • Hutcheon, Linda. 1994. Irony's Edge: The Theory and Politics of Irony. Londinii: Routledge.
  • Kierkegaard, Søren. 1841, 1992. On the Concept of Irony with Continual Reference to Socrates. Princetoniae: Princeton University Press.
  • Knox, Norman D. 1973. Irony. In Dictionary of the History of Ideas.
  • Lavandier, Yves. 2005. Writing Drama: A Comprehensive Guide for Playwrights and Scriptwriters. Ex Francogallice conversus a Barnard Besserglik. Cergy Cedex Franciae: Le Clown & l"Enfant. ISBN 291060604X.
  • Lee, C. J., et A. N. Katz. 1998. The Differential Role of Ridicule in Sarcasm and Irony. Metaphor and Symbol 13:1–15.
  • Leggitt, J., et R. W. Gibbs. 2000. Emotional Reactions to Verbal Irony. Discourse Processes 29(1):1–24.
  • Muecke, D. C. 1969. The Compass of Irony. Londinii: Methuen.
  • Star, William T. 1987. "Irony and Satire: A Bibliography." Columbiae Carolinae Meridianae: University of South Carolina College of Humanities and Social Sciences.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Wiktionary-ico-de.png Vide ironiam in Victionario.


Stipula Haec stipula ad linguam vel ad linguisticam spectat. Amplifica, si potes!
Stipula Haec stipula ad litteras spectat. Amplifica, si potes!