Iove cum Mercurio
| Iove cum Mercurio | |
|---|---|
| Numerus | CB 88a |
| Argumenta | amor |
| Lingua | lingua Latina mediaevalis |
“Iove cum Mercurio” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero LXXXVIIIa reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen brevissimum, in sectione amatoria codicis positum, astrologico more unionem inter amantem et puellam celebrat. Poeta describit ortum utriusque sub eisdem sideribus ac constellationibus, praesertim sub influxu Iovis, Mercurii et Veneris, quae concordiam et amorem parilem confirmant.[1]
Argumentum carminis necessitatem fati et siderum in amore indicat, ubi duo amantes, quasi caelesti decreto iuncti, fidem unicam servant. Auctor negat quemquam alium puellam amare posse, quia eorum naturae, ab eisdem signis formatae, sese invicem perfecte complent.[1]
Investigatio palaeographica musica
[recensere | fontem recensere]In Codice Burano (B), carmen cuius initium est Ludo cum Cecilia (CB 88) ex duabus diversis compositionibus munitur, quae in aliis fontibus separatim inveniuntur: carmen Amor habet superos (in codice F) et Iove cum Mercurio (in codice P). Ex parte palaeographica, haec recombinatio non fortuita sed consilio scientifico facta videtur, cum structura formalis sedecim stropharum (octo plus octo) cohaerentiam rhythmicam servet. In codice Parisiensi (P), notatio musica neumi aquitanis circa lineam siccam dispositis exarata est, sed propter neglegentiam scriptoris, altitudo sonorum non semper fida interpretationi hodiernae videtur. Nihilominus, comparatio inter fontes docet eandem melodiam pro utroque textu adhibitam esse, quod probatur conservatione caesurae in versibus, etiam ubi rima interna deficit, ut in strophis quae ex Iove cum Mercurio trahuntur. [2]
Analysis elementorum musicorum in codice P (Bibliothèque Nationale, Latin 3719) praesentiam melismatum demonstrat, quae a spigliata natura prioris partis (Amor habet) aliena videntur; haec melismata fortasse addita sunt ut graviori stilo secundae partis responderent. Quamvis transcriptio mensuralis a musicologis modernis temptata sit, natura amensuralis notationis aquitanae in hoc codice varietatem interpretationum sinit. Insuper, mutatio textus in stropha nona, ubi nomen "Cecilia" pro "virgo nostra" substituitur, voluntatem copistae codicis B confirmat in unitatem musicam et poeticam rursus fundendam. Hae proprietates palaeographicae nexum indicant cum schola Parisiensi saeculi XII et circulo Petri Abaelardi, ubi usus eiusdem melodiae pro diversis textibus (contrafactum) praxis communis erat. [3]
Notae
[recensere | fontem recensere]- 1 2 3 4 Carmina amatoria 88-100.
- ↑ "Ludo cum Cecilia (cb 88)". Examen apium
- ↑ "Ludo cum Cecilia (cb 88)". Examen apium
Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4