Iocundemur socii
Appearance
| Iocundemur socii | |
|---|---|
| Numerus | CB 217 |
| Argumenta | Alcoholismus, Alea, Conviviality |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Iocundemur, socii” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CCXVII reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]1. Iocundemur, socii,
sectatores otii!
nostra pangant ora
cantica sonora,
ut laudemus dignos laude
virtuosos et carentes fraude!
Refl. O et o
cum iubilo
largos laudet nostra contio!
2. Ad honorem hospitis,
cuius festum colitis,
canite benigne
carmen laudis digne!
merorem repudiemus
et psallentes omnes intonemus:
Refl. O et o
cum iubilo
largos laudet nostra contio!
3. «Invidos hypocritas
mortis premat gravitas!
pereant fallaces
et viri mendaces,
munus qui negant promissum,
puniendi ruant in abyssum!»
Refl. O et o
cum iubilo
largos laudet nostra contio![1]
Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione potoria codicis positum, est hymnus convivialis qui ad laetitiam et sodalitatem inter sectatores otii incitat. Textus laudat hospitalitatem domini vel hospitis et virtutes sociorum, dum simul acute contra hypocritas, invidos, et mendaces invehitur, eos ad abyssum damnandos esse praedicans. Carmen structuram rhythmicam habet cum celebri versu intercalari (refrain) qui liberalitatem (largitatem) celebrat, exhibens mixturam gratitudinis erga dantes et satirae socialis goliardicae.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4