Latinitas nondum censa

Inscriptio Cantiori

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Lapis Cantiori

Inscriptio Cantiori est lapis sepulchralis, saeculo VI inscripta lingua Latina, quae memorat vitam cuiusdam Cantiori. Lapidis textum legitur:

CANTIORI HIC IACIT / VENE{D}OTIS CIVE (sic) FUIT / [C]ONSOBRINO // MA[--]LI / MAGISTRATI (sic!)

De legendo[recensere | fontem recensere]

Aemilius Hubner dixit de lapide: Venedotis cives creditur esse civis Venedotiae, i. e. Guenedotae sive Guenedotiae, hodierne Gwynedd, ita enim apud Nennium et in Annalibus Cambriae regio illa appellatur. Sed quis aflirmet Venedotes sive Venedotis non fuisse viri alicuius nomen fortasse juxta sepulti, ita ut Cantiorus (Rut Cantiorius) eius civis sive conterraneus fuisse dicatur. Vocabula duo ultima cum non in eodem lapidis latere scripta sint, peculiarem titulum esse credebant, sed recte J. Rhys monuit cum prioribus esse coniungenda. Licet autem verba aut ita iungere ut supra indicavi interpunctione (Cantiori. Hic iacit, Venedotis cive(s) fuit, [c]onsobrino(s) Ma[g]li magistrati). Aut etiam ita: C. hic iacit, Venedotis cives, fuit consobrinos M. m

De situ[recensere | fontem recensere]

Lapis inventa fuit in loco nomine Ffestiniog saeculo XIX, sed nunc in campo ecclesiae viculi nominis Penmachno in Cambria septentrionali.

De sensu[recensere | fontem recensere]

Haec lapis est exemplum de usu (etiamsi malo usu) Latinae linguae in territoriis Cambriphonis, aetate post defectionem Romanorum Britanniae, quae fuit anno 410. Quisquis hic Cantiori (fortasse Cantiorix vel Cantiorios) vere fuisset, se civem appellavit et Venedotiam civitatem suam censuit. Fortasse oppidum vetus Segidunum prope Arvonam erat locus centralis primitivae civitatis Venedotiae, et relictae vel fictionis administrationem modo Romanorum (Maglo magistratu ducente) ista habebat.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Charles-Edwards, T. (2012). Wales and the Britons. Oxoniae, p. 177;
  • Dark, K. (2000). Britain and the End of the Roman Empire. Glevo, p. 170;
  • Davies, J. (1990), A History of Wales, Londino.
  • Davies, W. (1982), Wales in the Early Middle Ages, Leicestriae.
  • Edwards, N. (2001). Early-Medieval Inscribed Stones and Stone Sculpture in Wales: Context and Function. Medieval Archaeology, 45(1), 15-39.
  • Evans, D. (1871). FURTHER NOTICES OF THE EARLY INSCRIBED STONES OF WALES. Archaeologia Cambrensis, 2(7), 256-266.
  • Manning, W. (2001). A Pocket Guide to Roman Wales. Cardiffae.
  • Martínez Jiménez, J. (2020). Urban identity and citizenship in the West between the fifth and seventh centuries. Al-Masaq, 32(1).
  • Rhys, J. (1915). AN INSCRIPTION AT PENMACHNO. The Athenaeum, (4587), 213.

Nexus interni

Nexus externi[recensere | fontem recensere]