Jump to content

Index urbium et communium Saxoniae

E Vicipaedia
Urbes et communia Saxoniae (Kalendis Ianuariis anni 2023).

Index urbium et communium in Saxonia omnes sedes in Civitate Foederata Libera Saxoniae recenset. Civitas Foederata Libera Germanica Saxonia, e Kalendis Ianuariis anni 2023, ex universis 418 sedibus politice sui iuris constat.

Quae ita distribuuntur:

158 sedes, quarum 48 urbes, ad negotia administrationis suae gerenda in 64 consociationes administrativas (Theodisce Verwaltungsgemeinschaften) et 21 communia in sex foedera administrativa (Theodisce Verwaltungsverbände) coierunt.

Die 3 Octobris anni 1990 adhuc 1626 sedes exstabant. Quarum numerus, ex illo tempore, ad circiter quartam partem imminutus est.[1]

Index sequens omnes sedes Saxoniae politice sui iuris sub nominibus officialibus recenset. Ad latus nominis Latini cuiusque sedis apparet etiam nomen officiale Theodiscum atque Suprasorabicum atque, si quod exstat, nomen in aliis linguis regionalibus. Si sedes est circulus urbanus (Theodisce kreisfreie Städte), urbs magna circulo subiecta (Theodisce Große Kreisstadt), aut simpliciter urbs, id quoque indicatur; non autem si sedes tantum commune est:

  1. ↑ Entwicklung der Verwaltungsgliederung des Freistaates Sachsen (Theodisce). Ab Officio Statistico Regionalis Liberae Civitatis Saxoniae, die 4 Ianuarii 2021.
  2. ↑ Beyer, H., Eltester, L., & Goerz, A. (1865). Urkundenbuch zur Geschichte der jetzt die preussischen Regierungsbezirke Coblenz und Trier bildenden mittelrheinischen Territorien und angrenzenden kaiserlichen Diözesen (Vol. 2). J. Hölscher.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 Schöttgen, C., & Kreysig, G. C. (1755). Diplomataria et scriptores historiae Germanicae medii aevi. Altenburgi: Richter; et: Schöttgen, C., & Kreysig, G. C. (1755). Diplomataria et Scriptores Historiae Germanicae Medii Aevi (Vol. 3, Appendices de provinciis Misnensibus et Saxonicis). Altenburgi: Officina Richteriana; et: Schöttgen, C., & Kreysig, G. C. (1755). Diplomataria et Scriptores Historiae Germanicae Medii Aevi (Vol. 3, Diplomatarium Misnico-Voigtlandicum). Altenburgi: Officina Richteriana; et: Schöttgen, C., & Kreysig, G. C. (1755). Diplomataria et Scriptores Historiae Germanicae Medii Aevi (Vol. 3, Appendices de Lusatia Superiore). Altenburgi: Officina Richteriana; et: Schöttgen, C., & Kreysig, G. C. (1755). Diplomataria et scriptores historiae Germanicae medii aevi, cum sigillis aeri incisis (Vol. 3). Altenburgi: Officina Richteriana.
  4. 1 2 3 4 Oberlausitzische Gesellschaft der Wissenschaften (1851). Codex diplomaticus Lusatiae superioris: Sammlung von Urkunden zur Geschichte des Markgrafthums Oberlausitz (Vol. 1). In der Buchhandlung des Waisenhauses.
  5. 1 2 3 4 Orbis latinus : Lexikon lateinischer geographischer Namen des Mittelalters und der Neuzeit / 1. A-D.
  6. 1 2 3 4 5 6 7 Stenzel, G. A. H. (Ed.) (1854). Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis (Codex Diplomaticus Silesiae, Tomus XIV, Registrum Legniciense). Max & Comp.
  7. ↑ Clement, D. (1753). Bibliothèque curieuse historique et critique, ou Catalogue raisonné de livres dificiles à trouver (Vol. 4). Hannoverae: Chez Jean Wilhelm Schmid.
  8. 1 2 3 4 5 6 7 Cellarius, C. (1706). Notitia orbis antiqui, sive geographia plenior, ab ortu rerumpublicarum ad Constantinorum tempora (Vol. 1). Cantabrigiae: Typis Academicis.
  9. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Moser, J. (1780). Corpus Iuris Evangelicorum Ecclesiastici: Complectens Statuta, Decreta et Ordinationes pro Rebus Ecclesiasticis. Typis Christiani Friderici Schertzii.
  10. 1 2 3 4 Jecht, R. (Ed.) (1896). Codex Diplomaticus Lusatiae Superioris II: Sammlung der Urkunden für die Geschichte der Oberlausitz (Vol. 1). Gorlicii Germaniae: Oberlausitzische Gesellschaft der Wissenschaften.
  11. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
  12. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Ermisch, H. (Ed.). (1864). Codex Diplomaticus Saxoniae Regiae: Haupttheil II, Band 1. Urkunden der Markgrafen von Meißen und Landgrafen von Thüringen. Lipsiae: Giesecke & Devrient.
  13. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 Mencke, J. B. (1728). Scriptores rerum Germanicarum, praecipue Saxonicarum, in quibus scriptores aliquot rariotes nusquam adhuc editi. Lipsiae: E. Martini; et: Mencke, J. B. (1728). Scriptores rerum Germanicarum, praecipue Saxonicarum (Tomus I). Lipsiae: Ioannes Christianus Martinus; et: Mencke, J. B. (1728). Scriptores rerum Germanicarum, praecipue Saxonicarum (Vol. 2). Sumptibus Ioannis Christiani Martini.
  14. 1 2 Egli, J. J. (1893). Nomina Geographica: Sprach- und Sacherklärung von 42000 Geographischen Namen aller Erdräume. Lipsiae: Friedrich Brandstetter.
  15. ↑ Institut für Sächsische Geschichte und Volkskunde (2008). Altmittweida (antiqua Miteweide). Historisches Ortsverzeichnis von Sachsen [HOV].
  16. ↑ Hrubý, P. (2014). Medieval Mining Centre of Buchberg in the Bohemian-Moravian Highlands: Metal Production in the Kingdom of Bohemia (13th-14th Centuries) (Antiquus Mons - Altenberg). Praehistorica 31 (2).
  17. 1 2 3 4 5 Mencke, J. B. (1730). Scriptores rerum Germanicarum, praecipue Saxonicarum, in quibus scriptores aliquot rariotes nusquam adhuc editi (Vol. 1 ad 3). Lipsiae: E. Martini.
  18. ↑ Cranz, D. (1771). Alte und neue Brüder-Historie oder kurz gefasste Geschichte der evangelischen Brüder-Unität auf den Schweizerischen und sächsischen Kolonien. Barbeiae: Heinrich Detlef Ebers.
  19. ↑ Germanica toponyma cum suffixo -rode plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-roda-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Baceroda, Gerningeroda, Osteroda, Werningroda apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
  20. ↑ Sächsisches Staatsarchiv (2024). Regesta et diplomata episcopatus Misnensis: De vectigalibus fluminis Albis inter Belgoram et Misnam anno 979 concesis. Hauptstaatsarchiv Dresden.
  21. 1 2 3 4 5 Sächsisches Staatsarchiv (sine die). Ältere Urkunden (Bestand 10001): Urkundenbuch-Regesten zu Orten im Meißner Raum (Radebule, Meißen, Zschaitz). Sächsisches Staatsarchiv; Sächsisches Staatsarchiv. (s.d.). Ältere Urkunden (Bestand 10001): Urkundenregesten der Amtshauptmannschaft Freiberg. Sächsisches Staatsarchiv; et: Sächsisches Staatsarchiv. (s.d.). Ältere Urkunden: Besitzrechte und Lehnsakten des Rittergutes Rietschen samt Niederprauske. Sächsisches Staatsarchiv; et: Sächsisches Staatsarchiv. (s.d.). Ältere Urkunden (Bestand 10001): Urkundenregesten des Kollegiatstifts St. Peter zu Bautzen (Pfarrei Slepe / Schleife). Sächsisches Staatsarchiv; et: Sächsisches Staatsarchiv. (s.d.). Ältere Urkunden (Bestand 10001): Urkundenregesten zu Besitzrechten der Herrschaft und des Schlosses Schönberg. Sächsisches Staatsarchiv; et: Sächsisches Staatsarchiv (s. d.). Ältere Urkunden: Besitzrechte, Lehnsakten und Gerichtsunterlagen des Rittergutes Steina bei Pulsnitz. Sächsisches Staatsarchiv.
  22. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Sehling, E. (1902). Die evangelischen Kirchenordnungen des XVI. Jahrhunderts. Band I: Sachsen (De parochia et inspectione Gottleubiae). Lipsiae: O. R. Reisland.
  23. ↑ Gersdorf, E. G. (Ed.) (1865). Codex Diplomaticus Saxoniae Regiae. Haupttheil I, Band 5: Urkundenbuch des Hochstifts Meissen. Lipsiae: Giesecke & Devrient.
  24. ↑ Leibniz, G. W. (2021). Sämtliche Schriften und Briefe. Reihe I: Allgemeiner politischer und historischer Briefwechsel (Band 20: Juli 1701 – März 1702). Gottfried-Wilhelm-Leibniz-Bibliothek Hannover.
  25. ↑ Jecht, R. (Ed.) (1920). Codex Diplomaticus Lusatiae Superioris II, Band 1: Urkundenbuch der Stadt Görlitz und ihrer Klöster (1366). Gorlicii: Oberlausitzische Gesellschaft der Wissenschaften.
  26. ↑ Ab Alma Matre Lipsiensi (1724). Die Matrikel der Universität Leipzig: Register der Studiosi und akademischen Grade (Johannes Christopherus Schulze, Burgstadtium-Misnicus). Lipsiae: Giesecke & Devrient.
  27. ↑ Tschackert, P. (Ed.) (1889). Briefwechsel des Antonius Corvinus. Karl J. Trübner.
  28. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Gersdorf, E. G. (Ed.) (1864). Urkundenbuch del Hochstifts Meißen (Vol. 1-5). Lipsiae: Giesecke & Devrient.
  29. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Calixtus, G. (1652). Historia de haeresibus et schismatibus variis eorumque confutationibus. Helmaestadii: Typis Henningi Mulleri.
  30. 1 2 3 4 5 Posse, O. (Ed.) (1882). Codex Diplomaticus Saxoniae Regiae: Haupttheil I, Band 1. Urkunden der Markgrafen von Meißen und Landgrafen von Thüringen (948–1099). Lipsiae: Giesecke & Devrient.
  31. 1 2 Posse, O. (1881). Die Markgrafen von Meissen und das Haus Wettin: Im Zusammenhange mit der Geschichte des Reichs. Lipsiae: Giesecke & Devrient.
  32. ↑ Hoc Latinum toponymum regressive derivatur Latino e gentilicio "Clipphausanus-a-um". Quo de gentilicio, vide: Academia Vitebergensis (1684). Album Academiae Vitebergensis: Sub rectoratu magnifici viri (Vol. III, p. 114). Vitebergae. (Textus primigenius latinus qui alumnos nobilesque eius pagi perscribit: "...Joannes Georgius de Ziegler, Clipphausanus..." [Misnicus]).
  33. ↑ Pertzer, G. H. (Ed.) (1868). Formulae et Diplomata Lusatiae Superioris medii aevi. Budissae: Typis Monasterii.
  34. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Schmid, J. (1705). Dies fasti Academiae Lipsiensis, continens dissertationes et panegyricas orationes. Lipsiae: Typis Fleischerianis.
  35. ↑ Niels, L. (Ed.) (1729). Opera omnia: De Marchia et finitimis Saxoniae regionibus. Francofurti & Lipsiae.
  36. ↑ Erler, G. (Ed.) (1895). Die Matrikel der Universität Leipzig (1409–1559). In Codex Diplomaticus Saxoniae Regiae (Haupttheil II, Band 16). Giesecke & Devrient.
  37. 1 2 Posse, O. (Ed.) (1883). Codex Diplomaticus Saxoniae Regiae: Haupttheil I, Band 3. Urkunden der Markgrafen von Meißen und Landgrafen von Thüringen (1196–1234). Lipsiae: Giesecke & Devrient.
  38. ↑ Wiessner, H. (1937). Das Bistum Naumburg: Die Diözese (Vol. 1). Berolini: Walter de Gruyter & Co.
  39. 1 2 Sächsisches Hauptstaatsarchiv. (1864). Codex diplomaticus Saxoniae regiae: II. Haupttheil, Band 1. Urkundenbuch des Hochstifts Meißen und sächsischer Diözesen. Giesecke & Devrient; et: Sächsisches Staatsarchiv (1864). Codex Diplomaticus Saxoniae Regiae: Urkundenbuch der Stadt Meissen und ihrer Klöster (Haupttheil II, Band 1). Giesecke & Devrient.
  40. ↑ Sächsisches Staatsarchiv (1882). Codex Diplomaticus Saxoniae Regiae: Haupttheil I, Band 1. Urkunden der Markgrafen von Meißen und Landgrafen von Thüringen (O. Posse, Ed.). Giesecke & Devrient.
  41. 1 2 3 Ermisch, H. (Ed.) (1899). Codex Diplomaticus Saxoniae Regiae: Haupttheil I, Band B-4. Urkunden der Markgrafen von Meißen (1381–1427). Lipsiae: Giesecke & Devrient.
  42. 1 2 Posse, O., & Ermisch, H. (Ed.) (1882). Codex Diplomaticus Saxoniae Regiae: Urkunden der Markgrafen von Meißen und Landgrafen von Thüringen (948–1234) (Vol. 1). Giesecke & Devrient.
  43. ↑ Kleppisius, G. (1804). Epitaphium veneratae caniciei senioris Gregorii Kleppisii. En Neues allgemeines Intelligenzblatt für Literatur und Kunst. Lipsiae: Johann Conrad Hinrichs.
  44. ↑ Posern-Klett, K. F. von (Ed.) (1875). Urkundenbuch der Städte Dresden und Pirna. Lipsiae: Giesecke & Devrient.
  45. 1 2 Müller, C. (1715). Saxoniae Electoralis Descriptio Historico-Geographica. Lipsiae: Officina Gleditschiana.
  46. ↑ Hengst, K. (2012). Patrociny Settlement Names in Eastern Germany. In Patrociny Settlement Names in Europe. Iustus Richter / Université de Debrecen.
  47. ↑ Sächsisches Staatsarchiv (1378). Ältere Urkunden: Landgrafen von Thüringen übereignen dem Kloster Buch das Dorf Elsnig (Elsnyg). Sächsisches Staatsarchiv.
  48. 1 2 3 4 5 Orbis latinus : Lexikon lateinischer geographischer Namen des Mittelalters und der Neuzeit / 2. E-M.
  49. 1 2 Kiesling, J. R. (1753). Historia Concertationis Graecorum Latinorumque de Transsubstantiatione in Sacrae Eucharistiae Sacramento. Ioannis Adami Bielckii.
  50. 1 2 3 Schöttgen, C. (1741). De Originibus Schoenburgicis Dissertatio Philologico-Historica qua Viro Summe Reverendo Christophoro Gottlob Grundigio. Vitembergae: Litteris Eichsfeldiis
  51. 1 2 3 4 5 Akademie der Wissenschaften zu Göttingen (1898). Historisches Ortsnamenbuch von Sachsen: Appellativischer Wortschatz im Namenbestand. Giesecke & Devrient; et: Akademie der Wissenschaften zu Göttingen (1898). Historisches Ortsnamenbuch von Sachsen: Linguistische Analyse und Etymologie der slawisch-germanischen Grenzflüsse. Giesecke & Devrient; et: Akademie der Wissenschaften zu Göttingen (1898). Historisches Ortsnamenbuch von Sachsen: Linguistische Analyse und Etymologie der slawischen Personennamen im Denkmalsbestand. Giesecke & Devrient; et: Akademie der Wissenschaften zu Göttingen (1898). Historisches Ortsnamenbuch von Sachsen: Linguistische Analyse und slawisch-germanische Etymologie der Oberlausitz. Giesecke & Devrient; et: Akademie der Wissenschaften zu Göttingen (1898). Historisches Ortsnamenbuch von Sachsen: Linguistische Analyse und germanische Etymologie der osterzgebirgischen Siedlungen. Giesecke & Devrient.
  52. ↑ Bernhardi, G. A. (1777). Beytrag zu einer Geschichte des Städtlein Geringswalda, und besonders des ehemals dabey gelegenen St. Marien-Klosters, Benedictiner-Ordens. Johann Gottfried Müller.
  53. ↑ Müller, J. B. (1710). Geographia Universalis, ex recentissimis observationibus ad usum iuventutis historicae. Typis Johannis Henrici Schmidii.
  54. 1 2 3 4 5 Kinne, H.-J. (2014). Das Kollegiatstift St. Petri zu Bautzen von der Gründung bis zum Reformationsjahrhundert (1221–1580). Akademie der Wissenschaften zu Göttingen; De Gruyter; et: Kinne, H. (2014). Die Bistümer der Kirchenprovinz Magdeburg. Das Kollegiatstift St. Peter zu Bautzen von seiner Gründung bis zum 16. Jahrhundert (Germania Sacra, Dritte Folge 7). Akademie der Wissenschaften zu Göttingen / Walter de Gruyter.
  55. 1 2 3 Universitas Lipsiensis (1684). Acta Eruditorum anno MDCLXXXIV publicata. Lipsiae: Grossium & Gleditsch.
  56. 1 2 Sächsisches Staatsarchiv (1905). Diplomatarium Joachimsteinense: Die Urkunden der zur Herrschaft des freien weltadeligen evangelischen Fräuleinstifts Joachimstein gehörigen Rittergüter Radmeritz, Niecha, Markersdorf. Baensch; et: Sächsisches Staatsarchiv. (1905). Urkundenbuch mit Regesten bedeutender Akten de Stadt Mittweida und ihrer Umgebung (1286–1500): Baensch.
  57. ↑ De nomine proprio Latino Hartensteinium (Theodisce Hartenstein) vide Thesaurum iuris feudalis, tom. I, Francofurti ad Moenum 1750, p. 898.
  58. 1 2 Ermisch, H. (Ed.) (1879). Codex Diplomaticus Saxoniae Regiae: Haupttheil II, Band 6. Urkundenbuch der Stadt Chemnitz und ihrer Klöster. Giesecke & Devrient.
  59. ↑ Wutke, K. (Ed.) (1900). Codex Diplomaticus Silesiae: Regesten zur schlesischen Geschichte (Vol. 20). E. Woulfarth's Buchhandlung.
  60. ↑ Knauthe, C. (1754). Annales Zittavienses, oder Zittauische denckwürdige Jahrbücher: Aus alten urkunden und geschicht-büchern zusammen getragen. Johann Jacob Schöps.
  61. ↑ Universitas Lipsiensis (1734). Solemnia Magistrorum Philosophiae et Artium: Ex recensione academiae. Typis Langenhemiis.
  62. ↑ Codex Diplomaticus Lusatiae Superioris I: Regesten der Urkunden Kaiser Karls IV. (1346–1378). Gorlicii: Oberlausitzische Gesellschaft der Wissenschaften.
  63. ↑ Sächsisches Staatsarchiv (1296). Urkunden und Grenzabgrenzungen des Ritterguts Belgershain im Erbamt Grimma (Indago Baltgeri). Hauptstaatsarchiv Dresden.
  64. 1 2 Sächsisches Hauptstaatsarchiv (1951). Ältere Urkunden des Zisterzienserklosters und der sächsischen Hochstifte (1190–1380) (Codex Diplomaticus Saxoniae, Haupttheil I). Hauptstaatsarchiv Dresden; et: Sächsisches Hauptstaatsarchiv. (1951). Ältere Urkunden und Bergbau-Registraturen der sächsischen Bergstädte (1500–1680) (Codex Diplomaticus Saxoniae, Haupttheil I). Hauptstaatsarchiv Dresden.
  65. ↑ Jecht, R. (Ed.) (1915). Codex Diplomaticus Lusatiae Superioris IV: Sammlung der Urkunden für die Geschichte der Oberlausitz (Band 4, Regesten der Dörfer unter dem Oybin). Oberlausitzische Gesellschaft der Wissenschaften.
  66. 1 2 3 Germanica toponyma cum suffixis -berg aut -berge aut -bergen aut -berghe plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-berga-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Amberga, Annaberga, Arensberga, Asschaberga, Bamberga, Berga, Blancoberga, Bobbinberga, Brunsberga, Cassonberga, Coloberga, Eversberga, Freiberga apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
  67. ↑ Kirchmaier, G. C. (1698). De fontibus fluminum Sprae et Albis: tractatus historico-geographicus in quo de eorum originibus in montibus Lusatiae agitur. Vitebergae: Typis Christiani Schrödteri.
  68. ↑ Akademie der Wissenschaften zu Göttingen (1898). Codex Diplomaticus Saxoniae Regiae: Urkunden der Markgrafen von Meißen und Landgrafen von Thüringen (Hauptteil I, Band 3). Giesecke & Devrient.
  69. ↑ Latinum syntagma "circulus terrae" Theodiscum substantivum Landkreis -secundum Lexicon Latinum Hodiernum, auctore Petro Lucusaltiano Latinophilo- vertit
  70. ↑ Theodisce Landkreis Bautzen.
  71. ↑ Ludovici, J. F. (1723). Volumen scriptorum clientelarium et feudalium Marchiae Misnicae. Halae Magdeburgicae: Officina Rengeriana.
  72. ↑ Richter, G. (1758). De lamiis et veneficis: Selecta iuris naturae et gentium exempla ex historia Saxonica et Lusatica. Officina Breitkopfiana.
  73. ↑ Hoc commune in Circulo terrae Zviccaviensi Saxoniae situm ortum est cum antiqua communia Longorivulus (Theodisce Langenbach), Alborivulus (Theodisce Weißbach) et, postea, Slema (Theodisce Schlema) Kalendis Ianuariis anni 1996 coniuncta sint. Latino de toponymo "Longorivulus", vide: Calixtus, G. (1652). Historia de haeresibus et schismatibus variis eorumque confutationibus. Helmaestadii: Typis Henningi Mulleri; et Latino de toponymo "Alborivulus", vide: Weiß, C. H. (1721). De scriptoribus historiae Saxonicae seculi XVII schediasma literarium. Lipsiae: Apud Jo. Christianum Martinum. Quia hodiernum novi communis nomen Theodiscum, Langenweißbach, nominum Langenbach et Weißbach vocabulum amalgamatum est, nomen "Longalborivulus" novo communi ex antiquiis nominibus "Longorivulus" et "Alborivulus" amalgamare possumus.
  74. ↑ Sächsisches Hauptstaatsarchiv (1864). Codex diplomaticus Saxoniae regiae: II. Haupttheil, Band 1. Urkundenbuch des Hochstifts Meißen und sächsischer Diözesen (Vol. 1). Giesecke & Devrient.
  75. ↑ Haubrichs, W. (2020). Étymologie: Objets, méthodes et perspectives. Academia-Verlag.
  76. 1 2 3 4 5 6 7 Carpzov, B. (1657). Decisiones Illustres Saxonicae: In quibus arduae et graves quaestiones in foro Saxonico (Vol. 2). Sumptibus Haeredum Schurerianorum.
  77. ↑ Oettel, J. P. (1748). Alte und neue Historie der Königl. Pohln. und Churfürstl. Sächß. freyen Berg-Stadt Eybenstock. Johann Jacob Schöps
  78. 1 2 3 Carpzov, B. (1649). Commentarius in Legem Regiam Germanorum, in qua de jure imperii, majestatisque juribus regnandi... Lipsiae: Sumptibus Haeredum Henningi Grossii; et: Carpzov, B. (1649). Jurisprudentia ecclesiastica seu consistorialis rerum et causarum Saxonicarum. Lipsiae: Sumptibus Haeredum Henningi Grossii.
  79. ↑ Büttner, J. H. (1712). Genealogiae oder Stamm- und Geschlecht-Register der vornehmsten Lüneburgischen Adelichen Patricischen Geschlechter. Luneburgi: Schultze
  80. ↑ Beyer, C. (1897). Urkundenbuch der Stadt Erfurt (Vol. 2). Salinis Saxonicis: Druck und Verlag von Otto Hendel.
  81. ↑ Ab Academia Hallensi (1767). Luxum Germanorum XIII. Philosophiae et artium candidatis qui supremo hoc loco honore ab ordine philosophorum Lipsiensis magistri renuntiantur... Lipsiae: Ex officina Langenhemia.
  82. ↑ Gersdorf, E. G. (1865). Codex diplomaticus Saxoniae regiae: II. Haupttheil, Band 1. Urkundenbuch der Stadt Leipzig. Giesecke & Devrient.
  83. 1 2 Posse, O. (1898). Codex diplomaticus Saxoniae regiae: I. Haupttheil, Band 3. Urkunden der Markgrafen von Meißen und Landgrafen von Thüringen (1196–1234). Giesecke & Devrient.
  84. ↑ Sächsisches Staatsarchiv (1930). Urkunden und Akten der Standesherrschaft Muskau: Prozesse und Klagen des fürstlichen Dominiums gegen die Schäfer zu Mücka. Hauptstaatsarchiv Dresden.
  85. ↑ Universität Wittenberg (1685). Album Academiae Vitebergensis: Tituli, inscriptiones et matriculae studiosorum (Johannes Henricus Cuntze, Muscavia-Lusatus). Ex officina typographica.
  86. ↑ Posse, O. (1897). Codex diplomaticus Saxoniae regiae: I. Haupttheil, Band 3. Urkunden der Markgrafen von Meißen und Landgrafen von Thüringen (1196–1234). Giesecke & Devrient.
  87. ↑ Cotton, H. (1831). A Typographical Gazetteer (II ed.). Oxford University Press.
  88. 1 2 Patze, H. & Dolle, J. (2000). Urkundenbuch des Hochstifts Naumburg: Teil 2 (1207–1304). Böhlau Verlag.
  89. 1 2 Avianius, I. (1589). ΜΟΥΣΑΙ ΣΥΓΧΑΙΡΟΥΣΑΙ ablegatae ad doctissimum optimumque adolescentem d. Bartholomaeum Cothium Nivemontium, quo tempore emeritum magisterii gradum philosophi Ienenses decreto suo illi concesserant. Typis Academiae Ienensis.
  90. ↑ Ermisch, H. (1879). Urkundenbuch der Stadt Chemnitz und ihrer Klöster. In der Buchhandlung de Waisenhauses.
  91. 1 2 3 "Nuntii Latini Bremenses", Septembris 2024, "Pauli Praemium Atrii Artificialis Bremensis tributum".
  92. ↑ Knothe, H. (1875). Urkundenbuch von Kamenz und seiner Umgebung. Selbstverlag der Oberlausitzischen Gesellschaft der Wissenschaften.
  93. 1 2 3 4 Sächsisches Hauptstaatsarchiv (1898). Codex diplomaticus Saxoniae regiae: Haupttheil I, Band 3. Urkunden der Markgrafen von Meißen und Landgrafen von Thüringen (1196–1234; und Regesten bis 1380). Giesecke & Devrient.
  94. ↑ Sächsisches Staatsarchiv (1935). Urkunden und Akten der Grundherrschaft Schönfels: Registrierungen über die Nachbardörfer im Grenzgebiet des Vogtlandes. Hauptstaatsarchiv Dresden.
  95. ↑ Gersdorf, E. G. (1865). Codex diplomaticus Saxoniae regiae: II. Haupttheil, Band 2. Urkundenbuch des Hochstifts Meissen (Vol. 2). Giesecke & Devrient.
  96. ↑ Sächsisches Hauptstaatsarchiv (1903). Codex diplomaticus Saxoniae regiae: II. Haupttheil, Band 18. Urkundenbuch der Städte Dresden und Pirna und der sächsischen Klöster. Giesecke & Devrient.
  97. ↑ Freibergi descriptio atque annales a.c. 1564 collecti (Google eBook) - Georg Fabricius, 1710.
  98. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Orbis latinus : Lexikon lateinischer geographischer Namen des Mittelalters und der Neuzeit / 3. N-Z.
  99. ↑ Friedensburg, W. (1926). Urkundenbuch der Universität Wittenberg (Geschichtsquellen der Provinz Sachsen und des Freistaates Anhalt, Neue Reihe 3). Magdeburgi: Selbstverlag de Historischen Commission.
  100. ↑ Urkundenbuch des Hochstifts Naumburg (1999). Regesta et diplomata episcopatus Naumburgensis (1207-1304). (Ed. ab H. J. Kirsch). Coloniae Agrippinae: Böhlau Verlag.
  101. ↑ Knothe, H. (1879). Geschichte des Tuchmacherhandwerks in der Oberlausitz bis zum Einkommen der Innungen. Druck von G. Schönfeld; et: Knothe, H. (1879). Urkundenbuch des Cistercienserklosters St. Marienstern in der Oberlausitz. Salinis Saxonicis: Waisenhaus.
  102. 1 2 Institut für Sächsische Geschichte und Volkskunde [ISGV] (2025). Digitales Historisches Ortsverzeichnis von Sachsen: Dokumentation des castrum und der Stadt Mühltroff. ISGV Dresden Online.
  103. ↑ Sächsisches Hauptstaatsarchiv (1925). Codex Diplomaticus Saxoniae Regiae: Urkundenbuch der Kirchen und Klöster im Erzgebirge. Wilhelm Engelmann.
  104. ↑ Sächsisches Hauptstaatsarchiv (1928). Codex Diplomaticus Saxoniae Regiae: Urkundenbuch der Vögte von Weida, Gera und Plauen. Wilhelm Engelmann.
  105. ↑ Sächsisches Staatsarchiv (2005). Urkunden- und Kanzleiwesen der sächsischen Städte im Spätmittelalter. Sächsisches Hauptstaatsarchiv Dresden.
  106. ↑ Cellarius, C. (1703). Notitia Orbis Antiqui, sive Geographia Plenior, ab Ortum Rerumpublicarum ad Constantinorum Tempora. Impensis Ioannis Friderici Gleditschii.
  107. ↑ Leyser, W., & Cundisius, G. (1627). Cum Christo, de Christo publica disquisitio instituetur 20 Decemb. praeside Wilhelmo Lysero... respondente M. Godofredo Cundisio, Radeberga-Misnico. Typis haered. Salom. Auerbach.
  108. 1 2 Cardano, G. (1550). De subtilitate libri XXI. Iohannes Petreius.
  109. 1 2 Gersdorf, E. G. (1864). Codex diplomaticus Saxoniae regiae: Haupttheil 1, Band 3. Urkunden der Markgrafen de Meissen und Landgrafen von Thüringen. Giesecke & Devrient.
  110. 1 2 3 4 Germanica toponyma cum suffixo -itz plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-itium-i", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Rockelvitium, Denheritium, Groditium, Oelsnitium, Olnitium, Racovitium apud hunc articulum.
  111. 1 2 Theodiscum toponymum Rosenthal "Rosarum Vallis" latinizari solet. Exempli gratia, vide Nominum propriorum Virorum, Mulierum, Populorum, etc..., ubi dicitur "(...) Rosarum vallis, Rosenthal (...)".
  112. 1 2 3 4 5 Germanica toponyma cum suffixo -au plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-avia-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Sc(h)ongavia, Sec(c)lavia, Sit(t)avia, Sprottavia, Spandavia, Steinavia, Sundgavia, Thurnavia, Torgavia, Troppavia, Velavia, Wolavia, Aravia, Arnavia, Batavia, Boleslavia, Brisigavia, Burgavia, Crumavia, Crumlavia, Czasslavia, Dessavia, Dirschavia, Iglavia, Gilavia Borussica, Gilavia Germanica, Glauchavia, Gloavia, Grotgavia, Hirschavia, Iaroslavia, Labiavia, Landavia, Lindavia, Liptavia, Lobavia, Lochavia, Lublavia, Luccavia, Mitavia, Multavia, Namslavia, Nazzavia, Neoboleslavia, Olavia, Oppavia, Pegavia, Pil(l)avia, Premislavia, apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
  113. ↑ Gersdorf, E. G. (1865). Codex diplomaticus Saxoniae regiae: II. Haupttheil, Band 9. Urkundenbuch des Hochstifts Merseburg (Vol. 1). Giesecke & Devrient.
  114. ↑ Doppert, J. (1725). Hoc Monumentum Absentiae Christiani Frid. Veigelii, Raschavia Misnici Prope Lucum Viridem, Iuvenis Politi Pariterque Modesti, Auditoris. Typis Fulda.
  115. 1 2 3 4 Germanica toponyma cum terminatione -en plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-a-ae", quamquam huius terminationis variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Stolpa, Dresda apud hunc articulum; et Ala, Amma, Brema, Salancema, Wisa, Groninga, Toringa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
  116. 1 2 3 4 5 Germanica toponyma cum suffixo -dorf plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-dorfium-i", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Rebdorfium, Schenckendorfium, Wilhelmersdorfium, Altdorfium, Burgdorfium, Ensdorfium, Oberndorfium apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
  117. ↑ Fingitur nomen "Circulus terrae Gorliciensis" -Theodisce Landkreis Görlitz nuncupatum- sic: Latinum syntagma "circulus terrae" Theodiscum substantivum Landkreis (secundum Lexicon Latinum Hodiernum, auctore Petro Lucusaltiano Latinophilo) vertit et Latinum gentilicium "Gorliciensis-e" ad Gorlicium refertur. Quod de toponymo, vide J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
  118. ↑ Lehmann, C. (1699). Historia historico-geographica de limitibus et mirabilibus montium metalliferorum Saxonicorum. Dresdae: Typis Baumannianis.
  119. ↑ Wiessner, H. (1998). Das Bistum Naumburg 1,1. Die Diözese (Germania Sacra, Neue Folge 35,1). Max-Planck-Institut für Geschichte / Walter de Gruyter.
  120. ↑ Germanica toponyma cum suffixis -ing et -ingen plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-inga-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Huninga, Ihilinga, Incinga, Isininga, Lauginga, Leichlinga, Liuchinga, Liutmuntinga, Lollinga, Machtolvinga, Mecchinga, Memminga apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
  121. ↑ Huldreich, J. B. (1705). Miscellanea Tigurina: exhibentia eruditorum potissimum Tigurinorum elogia, ephemerides, et elenchos. Typis Bodmerianis.
  122. ↑ De la Vega, J. (1791). Diccionario Geográfico Universal, que comprehende la descripción de las quatro partes del mundo (Vol. 5). Matriti: Imprenta Real.
  123. ↑ Universitas Lipsiensis (1720). Monumentum Praeclarae Ut Virtutis, Sic Optimae Spei Iuvenis, Domini Christiani Friderici Philippi, Remsea Misnici Strenui Iurium Cultoris. Ex officina typographica SLUB Dresdae (Sub nota: Op.var.22.m,misc.133).
  124. 1 2 3 Hoffmann, C. G. (1719). Scriptores rerum Lusaticarum antiqui & recentiores, seu Monumenta antiqua, praecipue ad Lusatiam utramque spectantia (Vol. 1). Sumptibus Davidis Peetzii.
  125. ↑ Knothe, H. (1883). Analecta selecta ad historiam Lusatiae Superioris spectantia. Sumptibus Societatis Scientiarum Budissinensis.
  126. 1 2 Posse, O. (Ed.) (1889). Codex diplomaticus Saxoniae regiae: Haupttheil 1, Band 2. Urkunden der Markgrafen von Meißen und Landgrafen von Thüringen (1100–1195). Giesecke & Devrient.
  127. ↑ Hoc Latinum toponymum regressive derivatur Latino e gentilicio "Rodewischianus-a-um". Quo de gentilicio, vide: Schöttgen, C., & Kreysig, G. C. (1755). Diplomataria et scriptores historiae Germanicae medii aevi cum sigillis (Vol. 3). Officina Richteriana.
  128. ↑ Kirsch, C. G. (1729). Casus De Poena Dupli Ob Hypothecam Judicialem. Typis Ioannis Christiani Hilligeri / Universitas Halensis.
  129. ↑ Germanica toponyma cum suffixis -wald seu -walde plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-walda-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Dippoldiswalda, Geringswalda, Lawalda, Rueckerswalda Magna apud hunc articulum.
  130. ↑ Crell, C. L. (Pr.), & Frenzel, J. G. (Resp.). (1743). Observationes De Ivre Connvbiorvm Speciatim In Lvsatia Svperiore. Typis Ioannis Friderici Schlomachi / Universitas Vitembergensis.
  131. ↑ Nicolosi, J. B. (1660). Parallela geographiae veteris et novae: Tomus Secundus. Typis Michaelis Herculis.
  132. ↑ Sächsisches Staatsarchiv (1898). Codex Diplomaticus Saxoniae Regiae: Urkundenbuch der Stadt Meißen und ihrer Klöster (Haupttheil I, Band 3). Giesecke & Devrient.
  133. ↑ Albinus, P. (1590). Meisnischer Land- und Berg-Chronica: In welcher ein volkommene Beschreibung des Landes Meißen, desselben Gelegenheit, Flüsse, Städt, Schlösser... (Tomus I). Lorentz Seuberlich.
  134. ↑ Germanica toponyma cum suffixo -land plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-landia-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Amelandia, Bevelandia Australis, Bevelandia Septentrionalis, Bolandia, Iutlandia, Curlandia, Estlandia, Finlandia, Flevolandia, Friedlandia, Islandia, Gothlandia, Hollandia, Ingermanlandia, Isalandia Lalandia, Langelandia, Oehtlandia Olandia, Sallandia, Samlandia Zelandia, Selandia Fotlandia, Wermelandia Withlandia apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
  135. ↑ Universitas Lipsiensis (1602). Epithalamia In Honorem Ornatissimi Et Doctissimi Viri Domini Georgii Fabricii Stolipolitani. Typis Iohanni Schnorri.
  136. ↑ Carpzov, B. (1668). Definitiones forenses, ac iudiciariae iuxta constitutiones electoralis Saxonicas explicitis et ad usum fororum... Lipsiae: Sumptibus Haeredum Henningi Grossii.
  137. ↑ Peucer, T. (1685). De thermis et balneis medicinalibus tractatus physico-medicus. Lipsiae: Typis Christiani Michaelis.
  138. 1 2 3 4 Carpzov, B. (1654). Decisiones illustres saxonicae rerum fere in supremo provocationum iudicio lipsiensi decretarum. Lipsiae: Sumptibus Haeredum Henningi Grossii.
  139. ↑ Friedrich, G. (Ed.) (1904). Codex Diplomaticus et Epistolaris Regni Bohemiae (Vol. 1). Sumptibus Comitiorum Regni Bohemiae.
  140. ↑ Hanspach, D. (2024). Silva, nemus, merica, forestum: Die ältesten schriftlichen Wald- und Heidebelege im Lehnbuch Friedrich des Strengen. In Arbeits- und Forschungsberichte zur sächsischen Bodendenkmalpflege (Band 32). Dresdae: Landesamt für Archäologie Sachsen.
  141. ↑ Ernst, J. (Ed.) (1968). Formulae Merovingici et Karolini Aevi (Monumenta Germaniae Historica, Legum Sectio V). Hannoverae: Hahnsche Buchhandlung.
  142. ↑ Gersdorf, E. G. (1870). Codex diplomaticus Saxoniae regiae: Haupttheil I, Band 4. Urkunden der Markgrafen von Meißen und Landgrafen von Thüringen (1235–1300). Giesecke & Devrient.
  143. ↑ Fingitur nomen "Circulus terrae Zviccaviensis" -Theodisce Landkreis Zwickau nuncupatum- sic: Latinum syntagma "circulus terrae" Theodiscum substantivum Landkreis (secundum Lexicon Latinum Hodiernum, auctore Petro Lucusaltiano Latinophilo) vertit, et de Latino toponymo "Cygneam" -ad quod gentilicium "Zviccaviensis-e" refertur-, vide J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z). Quo de gentilicio, confer "Codex Statutorum Zviccaviensium", anno 1348 scriptum.
  144. ↑ Prochno, J. (1939). Zittauer Urkundenbuch, Band 1: Regesten zur Geschichte der Stadt und des Landes Zittau 1234–1437. Sitaviae: Mitteilungen del Zittauer Geschichts- und Museumsvereins.
  145. ↑ Buddeus, J. F. (1704). Historia iuris naturalis, seculi iussu et auctoritate potissimum Samuelis Pufendorfii restituti. Halae Magdeburgicae: Typis et impensis Ioannis Friderici Zeitleri.
  146. ↑ Sächsisches Staatsarchiv (1490). Ältere Urkunden: Andreas Trapp, Verweser des Altars Johannes’ des Täufers in der Pfarrkirche Ehrenfriedersdorf (Ernfridißdorff). Sächsisches Staatsarchiv.
  147. ↑ Sächsisches Staatsarchiv (1476). Ernst, Kurfürst von Sachsen, und Albrecht, Herzog von Sachsen, verschreiben Ursula, Ehefrau Cristoffel Burgolts, Güter in Tirpersdorf (Tiperßdorff) und Zausdorf (Ältere Urkunden, Bestand 10001, No. 08283). Dresdae: Sächsisches Staatsarchiv.
  148. ↑ Vide Grokipedianum de hac urbe articulum, ubi dicitur "(...) The first historical record of the site appears on December 5, 1269, when Margrave Heinrich III of Meissen (known as "the Illustrious") documented the castle as castrum Wylyn (...)".