In Gedeonis area

Conferatur pagina principalis: Index Carminum Buranorum.

In Gedeonis area
Numerus	CB 37
Argumenta	Clerus, Ethica, Disciplina ecclesiastica
Lingua	Lingua Latina mediaevalis
← Nulli beneficiumDoctrinae verba paucis →

“In Gedeonis area” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero XXXVII reperitur.

Textus

In Gedeonis area

vellus aret extentum,

et demolitur tinea

regale vestimentum,

superhabundat palea,

que sepelit frumentum,

et loquitur iumentum,

nec redit bos ad horrea,

sed sequitur carpentum.

Exit rumor discriminis

de Grandimontis cella,

que tam sancte dulcedinis

late fundebat mella;

preposteratur ordinis

plantatio novella,

dum movet in se bella,

bases in summo culminis

ponens, non capitella.

Quod sanctum sacerdotium,

quod unctio regalis

se curvet ad imperium

et vocem subiugalis,

humanum est mysterium

et furor laicalis.

favor tamen venalis,

qui non intrant per ostium,

fovet eos sub alis.

Clausa quondam religio

vel otium secretum

nunc subiacet opprobrio

per vulgus indiscretum,

quod tali tirocinio

non erat assuetum;

et, quod format, decretum

non legis patrocinio

nec litteris est fretum.

Sub brevi doctus tempore

stultus dum incappatur,

pleno prophetat pectore,

ructans interpretatur

et disputat cum rhetore,

qui tacet et miratur,

quod vir iustus tollattur

et assumptus de stercore

sententias loquatur.

Ve, ve, qui regis filiam

das in manu lenonis!

ve, qui profanas gloriam

tante devotionis,

qui cellam pigmentariam

et opus Salomonis

fraude rapis predonis,

si certius inspiciam

ad rem condicionis!

Descriptio

Hoc carmen satiricum, circa annum 1187 vel 1188 compositum, acerbam criticam de statu Ecclesiae et ordinis monastici, praesertim de dissensionibus in Ordine Grandimontensi^(en) ortis, exhibet. Auctor metaphoris biblicis utitur, sicut vellere Gedeonis et voce asinae Balaam, ut mundum inversum depingat, in quo stultitia sapientiae praevalet et “palea frumentum sepelit”.

In versibus sequentibus, poëta deplorat degradationem sacerdotii et intrusionem laicorum in res spirituales. Queritur de subversione hierarchiae ubi imperiti de theologia disputant et iusti deiciuntur, dum homines venales et hypocritae per fraudem ascendunt. Carmen cum vehementi exclamatione (“Vae, vae”) concluditur, quae profanationem sanctitatis et rapinam divini cultus quasi scelus proditionis damnat.

Bibliographia

• Lehtonen, Th. M. S. (1995). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4

• Ostendere
• Recensere
• Historiam inspicere

Carmina Burana