Ich lob die liben frowen min
Appearance
| Ich lob die liben frowen min | |
|---|---|
| Numerus | CB Supplementum II |
| Argumenta | Somevalue |
| Lingua | Lingua Theodisca alta media |
“Ich lob die liben frowen min” est initium carminis a discipulis vagantibus Theodisce scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero Supplementum II reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Theodisce
1. Ich lob die liben frowen min
vor allen gvten wiben,
mit dienst wil ich ir stete sin
vnd immer stete beliben.
si ist als ein spigel glas
si ist gantzer tvgende ein adamas
vnd schoner zvhte ist si so vol,
von der ich chvmber dol.
2. Ir roter rosenvarwer mvnt,
der tvt mich senen diche,
ir ovgen brehent ze aller stvnt
sam stern dvrch wolchen blicche.
mins herzen leben ir hant
gebvnden hat an elliv bant.
min ovge sach nie schoner wip.
ein engel ist ir lip.
3. Min leben stat in ir gewalt,
daz sol si wol bedenchen,
lazze mich mit frovden werden alt,
ich wil ir nimmer wenchen.
wil si, ich lebe wol,
daz diene ich immer swie ich sol.
gebivtet si, ich lige tot.
svs leide ich wernde not.[1]
Latine
1. Ego laudo caram dominam meam
prae omnibus bonis mulieribus,
servitio volo ei constans esse
et semper constans manere.
Ea est sicut speculum vitreum,
ea est integrae virtutis adamas,
et pulchra disciplina est adeo plena,
propter quam dolorem patior.
2. Eius rubrum rosei coloris os,
id me desiderare facit saepe,
eius oculi fulgent omni hora
sicut stellae per nubium fulgura.
Mei cordis vitam eius manus
alligavit omnibus vinculis.
Meus oculus numquam vidit pulchriorem mulierem.
Angelus est eius corpus.
3. Mea vita stat in eius potestate,
id debet ea bene considerare,
sinat me cum gaudio senescere,
ego nolo ab ea umquam recedere.
Si vult, ego vivo bene,
id servio semper sicut debeo.
Si iubet, ego iaceo mortuus.
Sic patior perennem necessitatem.
Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in supplemento codicis repertum, est laus amatoria Theodisce composita, in qua poeta fidem et devotionem erga dominam suam profitetur. Auctor pulchritudinem mulieris per metaphoras splendidas describit, eam cum speculo, adamante et angelo comparans, dum ruborem oris et fulgorem oculorum extollit. In hoc textu invenitur argumentum servitii amatorii, ubi amans vitam suam in manibus dominae ponit, paratus sive ad vitam cum gaudio sive ad mortem pro amore eius, secundum mores poesis lyricae quae dicitur Minnesang.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4