Iam ver oritur
| Iam ver oritur | |
|---|---|
| Numerus | CB 58 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Iam ver oritur” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero LVIII reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen celebrationem veris effundit, ubi natura reviviscens per varietatem avium et deorum antiquorum describitur. Poeta initium sumit a reditu veris et concentu avium, inter quas Philomena et merula memorantur, ad statum laetitiae mundi depingendum.[1]
In secunda parte, textus ad mythologiam convertitur, ubi dii sicut Iuppiter, Iuno, et Cupido, una cum heroibus et personis sicut Narcissus et Orpheus, in quadam chorea universali conveniunt. Enumeratio avium in quarta stropha (vultur, aquila, phoenix, et aliae) non solum scientiam naturalem illius aevi ostendit, sed etiam harmonicam totius creationis consonantiam celebrat, quod est proprium genus poesis goliardicae.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4