Iam dudum Amoris militem
Conferatur pagina principalis: Index Carminum Buranorum.| Iam dudum Amoris militem | |
|---|---|
| Numerus | CB 166 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Iam dudum Amoris militem” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CLXVI reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]1. Iam dudum Amoris militem
devotum me exhibui,
cuius nutu me precipitem
stulto commisi ausui,
amans in periculo
unam, que numquam me pio respexit oculo.
2. Si adhuc cessarem penitus,
michi forte consulerem;
sed non fugat belli strepitus
nisi virum degenerem.
fiat, quod desidero!
vitam fortune casibus securus offero.
3. Me sciat ipsa magnanimum,
maiorem meo corpore,
qui ramum scandens altissimum
fructum queram in arbore,
allegans: ingenio
non esse locum in amante metus nescio![1]
Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis positum, allegoria militiae amoris utitur, ubi poeta se militem Cupidinis devotum profitetur. Quamvis domina oculo pio eum nondum respexerit, amans pericula adire non dubitat, stultum ausum suum et fatum fortunae subiens.[1]
Argumentum carminis virtutem et animum amantis extollit, qui negat metum in amore locum habere debere. Poeta se comparat viro qui altissimum ramum arboris scandit ut fructum carpat, monstrans quomodo constantia et audacia in re amatoria necessariae sint ad finem desideratum assequendum.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4