Horstu, uriunt, den wahter an der cinne
| Horstu, uriunt, den wahter an der cinne | |
|---|---|
| Numerus | CB 48a |
| Auctor | Otto von Botenlauben |
| Argumenta | Professio religiosa |
| Lingua | Lingua Theodisca alta media |
“Horstu, uriunt, den wahter an der cinne” est initium carminis a discipulis vagantibus Theodisce(en) scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero XLVIIIa reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, Otto de Botenlauben attributum, ad genus litterarium quod dicitur Tagelied (carmen albale) pertinet, in quo amatores sub lucem diei separari coguntur. Textus incipit cum monitione vigilis (wahter) qui de propinquo ortu solis de vallo proclamat, indicans tempus decessus advenisse. Amata dolens alloquitur virum, memorans noctem quae tam celeriter fugit et lucem "griseam" (grawe lieht) quae gaudium aufert.[1]
In hoc dialogo amatorio, nox ut tempus quietis et unionis celebratur, dum dies ut inimicus et causa separationis apparet. Ultima vox carminis riterem excitat ut abeat ne ab aliis inveniatur, exprimens tensionem inter amorem secretum et officia mundana militis.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4