Roman numeral 10000 CC DD.svg

Historia geographiae

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Mappa mundi Hecataei

Verbum geographia (ab lingua Graeca γεωγραφία – geographia) apud Erasthostenem primo tempore usata fuit.

Europa et Mediterraneum[recensere | fontem recensere]

Antiquitas[recensere | fontem recensere]

Graecia[recensere | fontem recensere]

Homerum pater geographiae vocabur. Opera sua (Ilias et Odyssea) opera artis litterae sunt, autem multa percontatio geographiae continent.

Roma[recensere | fontem recensere]

De Rerum Natura partem de geographia habet. Ptolomeus etiam de geographia scripsit. In hoc tempore, Imperium Romanum expansum est per Europam et areae antea ignotae sicut Insulae Britannicae explorabantur.

Medium Aevum[recensere | fontem recensere]

Imperium Byzantinum[recensere | fontem recensere]

Postquam lapsus Imperii Romani Occidentalis, Imperium Byzantinum produxit varios geographos notabiles.Stephanus Byzantinus fuit grammaticus in Constantinopole et auctor dictionarii geographici Ethnica.

Mundus Islamicus[recensere | fontem recensere]

Aliqui geographi islamici fuerunt:

  • Geber (721– c. 815) scripsit de multis argumentis et expansit sapientia classicorum Graecorum. Non sapemus si erat Persicus aut Syrius[1].
  • Algorismus (780–850) scripsit Imago Terrae (Kitab surat al-ard), ubi adhibuit Geographiam Ptolomei sed melioravit cognitionem Mediterranei, Asiae et Africae.
  • Albirunius (973–1052).
  • Avicenna (980–1037) scripsit de geographia in Sanatio.
  • Aḥmad ibn Rusta Iṣfahānī (10th century) scripsit Book of Precious Records.

Asia[recensere | fontem recensere]

India[recensere | fontem recensere]

Vedi et Puranae habet descriptionem fluviorum et montium.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Gómez Mendoza, J., Muñoz Jiménez, J. et Ortega Cantero, N. (1988) El pensamiento geográfico. Estudio interpretativo y antología de textos (De Humboldt a las tendencias radicales), Matritum: Alianza Editorial.
  • Martin, Geoffrey J. (2005) All Possible Worlds: A History of Geographical Ideas. Novum Eboracum: Oxford University Press.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. S.N. Nasr, "Life Sciences, Alchemy and Medicine", The Cambridge History of Iran, Cambridge, Volume 4, 1975, p. 412: "Jabir is entitled in the traditional sources as al-Azdi, al-Kufi, al-Tusi, al-Sufi. There is a debate as to whether he was a Persian from Khorasan who later went to Kufa or whether he was, as some have suggested, of Syrian origin and later lived in Iran".

Nexus interni

Nexus externi[recensere | fontem recensere]