Freda

Freda^[1] seu Fredenon^[2] (Theodisce Freden) commune Saxoniae Inferioris in Circulo Hildesiensi est. Ad Fredam vici Everoda^[3] (Theodisce Everode); Freda^[1] (Theodisce Freden) cum Meimerhusa^[4] (Theodisce Meimerhausen); Munitio Agri^[5] (Theodisce Landwehr), ex Eyershusa^[4] (Theodisce Eyershausen), Ohlenroda^[3] (Theodisce Ohlenrode) et Witeborni^[6] (Theodisce Wetteborn) consistens; et Winzenburgum^[7] (Theodisce Winzenburg) cum Westerberga^[8] (Theodisce Westerberg), Klump (Theodisce Klump) atque Schildhorst (Theodisce Schildhorst) etiam pertinent.

Historia

Freda anno 1068 nomine Fredenon^[2] primo in tabulis Henrici IV imperatoris ad episcopum Hildesiensem Bernwardum descripta est. Anno 1949 vici "Groß Freden" et "Klein Freden" coniuncti sunt. Ab anno 1965 usque Kalendas Novembres anni 2016 ad eiusdem nominis commune generale pertinebat. Hic et sedes administrationis est. A Kalendis Novembribus anni 2016, antiqua communia Everoda, Munitio Agri et Winzenburgum pars communis Fredae facta sunt, dissoluto communi generali Fredae.

Notae

1 2 Germanica toponyma cum terminatione -en plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-a-ae", quamquam huius terminationis variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Stolpa, Dresda apud articulum Vicipaedia de indice urbium et communium Saxoniae; et Ala, Amma, Brema, Salancema, Wisa, Groninga, Toringa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
1 2 Udolph, J. (2005). Suffixbildungen in alten Ortsnamen. En Suffixbildungen in alten Ortsnamen: Akten eines internationalen Symposiums in Uppsala, 14.–16. Maio 2004. Upsaliae.
1 2 Germanica toponyma cum suffixis -rode plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-roda-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Baceroda, Gerningeroda, Osteroda, Werningroda apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
1 2 Germanica toponyma cum suffixis -haus(en) plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-husa-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Petrishusa, Sachsenhusa, Sangerhusa, Sunthusa, Ahusa, Bebenhusa, Buozolteshusa, Chuzenhusa, Husa, Francohusa, Gisinhusa, Harthusa, Hilpertohusa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
↑ Toponymum Theodiscum Landwehr duobus constat elementis, Land- et -wehr. Vocabulum Theodiscum Land Latine "ager" reddi potest, praesertim cum de "agro, territorio vel terra culta" agitur; ita Land = "ager" apud Christophori Cellarii Latino-Germanicum sive Germanico-Latinum Lexicon. Vocabulum autem Wehr, quod a verbo Theodisco wehren («defendere, tutari») derivatur, ad notionem munitionis et defensionis referri potest; "munitio" enim Latine "rem vel locum ad defensionem comparatum" significare potest. Quare Landwehr interpretari ut "Munitio agri.
↑ Kirchengemeindelexikon (s. d.). Wetteborn. Landeskirchliches Archiv Hannover.
↑ Germanica toponyma cum suffixis -burg et -borg et -burgh et -bourg plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-burgum-i", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Wisingsburgum, Edinburgum, Alburgum, Altenburgum, Brandeburgum, Caroburgum, Doesburgum, Friburgum, Hamburgum, Iulioburgum apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
↑ Germanica toponyma cum suffixis -berg aut -berge aut -bergen aut -berghe plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-berga-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Amberga, Annaberga, Arensberga, Asschaberga, Bamberga, Berga, Blancoberga, Bobbinberga, Brunsberga, Cassonberga, Coloberga, Eversberga, Freiberga apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

Terra

Haec stipula ad urbem spectat. Amplifica, si potes!

[-a-1] 1 2 Germanica toponyma cum terminatione -en plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-a-ae", quamquam huius terminationis variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Stolpa, Dresda apud articulum Vicipaedia de indice urbium et communium Saxoniae; et Ala, Amma, Brema, Salancema, Wisa, Groninga, Toringa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[Udo-2] 1 2 Udolph, J. (2005). Suffixbildungen in alten Ortsnamen. En Suffixbildungen in alten Ortsnamen: Akten eines internationalen Symposiums in Uppsala, 14.–16. Maio 2004. Upsaliae.

[-roda-3] 1 2 Germanica toponyma cum suffixis -rode plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-roda-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Baceroda, Gerningeroda, Osteroda, Werningroda apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[-husa-4] 1 2 Germanica toponyma cum suffixis -haus(en) plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-husa-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Petrishusa, Sachsenhusa, Sangerhusa, Sunthusa, Ahusa, Bebenhusa, Buozolteshusa, Chuzenhusa, Husa, Francohusa, Gisinhusa, Harthusa, Hilpertohusa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[MA-5] Toponymum Theodiscum Landwehr duobus constat elementis, Land- et -wehr. Vocabulum Theodiscum Land Latine "ager" reddi potest, praesertim cum de "agro, territorio vel terra culta" agitur; ita Land = "ager" apud Christophori Cellarii Latino-Germanicum sive Germanico-Latinum Lexicon. Vocabulum autem Wehr, quod a verbo Theodisco wehren («defendere, tutari») derivatur, ad notionem munitionis et defensionis referri potest; "munitio" enim Latine "rem vel locum ad defensionem comparatum" significare potest. Quare Landwehr interpretari ut "Munitio agri.

[6] Kirchengemeindelexikon (s. d.). Wetteborn. Landeskirchliches Archiv Hannover.

[-burg-7] Germanica toponyma cum suffixis -burg et -borg et -burgh et -bourg plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-burgum-i", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Wisingsburgum, Edinburgum, Alburgum, Altenburgum, Brandeburgum, Caroburgum, Doesburgum, Friburgum, Hamburgum, Iulioburgum apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[-berga-8] Germanica toponyma cum suffixis -berg aut -berge aut -bergen aut -berghe plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-berga-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Amberga, Annaberga, Arensberga, Asschaberga, Bamberga, Berga, Blancoberga, Bobbinberga, Brunsberga, Cassonberga, Coloberga, Eversberga, Freiberga apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]