Formula:Chronologia Epiri Despotatus
| Chronologia | |
|---|---|
| Civitas Epirotica (despotatus) | |
| m. Apr. 1204 | Socii quartae expeditionis sacrae Constantinopolim capiunt. Dissolutio distributioque Imperii Romani Orientalis. |
| autumno 1204 | Michael I Comnenus Ducas Artae rerum potitur et civitatem Epiroticam condit. |
| 1212 | Magnae Thessaliae partes bello contra Latinum Thessalonicae regnum capiuntur. |
| 1213–1214 | Bellum contra rem publicam Venetiarum. Epirotes Dyrrachium Corcyramque capiunt. |
| 1214 | Expansio in Macedoniam, Lychnidus fit Epirotica. |
| initio 1215 | Michael I necatur. Frater Theodorus succedit. Filium fratris Michaelem II fugat. |
| 1216 | Demetrius Chomatianus fit archiepiscopus Lychnidiensis. |
| 1217 | Imperator Latinus designatus Petrus de Courtenay capitur ac interficitur. |
| 1217–1224 | Theodorus in Macedonia proficienter bellum gerit. |
| m. Dec. 1224 | Thessalonica capitur, dominium Latinum in septentrionali Aegaei maris litore finitur. |
| 1225 | Theodorus imperator coronatur, Thraciam invadit, Hadrianopolim capit. Maximus civitatis ambitus, foedus cum Bulgaris. |
| 1230 | Theodorus Bulgaros petens vincitur, pugna de Kokotnitza. Despota capitur, civitas in plura dominia dissolvitur: Epirus, Thessalonica, Thessalia et Acarnania. In Epiro Michael II rerum potitur. |
| 1241 | Michael II hereditate Thessaliam accipit. |
| 1251 | Bella cum Romanis Nicaeis incipiunt: Pugnae de Macedonia superiore, Albania media et Thessalia. |
| 1257 | Manfredus, rex Siciliae, Epirum aggreditur. Corcyram et plures portus castraquae in Epiro septentrionali capit. |
| 1259 | Post pugnam de Pelagonia Epirus potentia imperio Nicaeo cedit et tantum vis regionalis remanet. |
| m. Iul. 1261 | Imperator Michael VIII Palaiologus Nicaeus Constantinopolim furto capit, Imperium restituit. Epirus autonomus permanet. |
| 1268 | Michaels II moritur: In Epiro filius Nicephorus I succedit, Thessaliam frater germanus Ioannes accipit. |
| ab 1268 | Bella diutina ac societates alternae cum regibus Neapolitanis et Imperio Romano Orientali. Epirus plurima territoria ab Ioannina in septentriones versus dimittit. |
| 1297 | Nicephoro I filius eius minor natu Thomas succedit. |
| a saec. 14 ineunte |
Populi Albanici maiore numero in Epiro considunt. Multi a principibus mercede conducuntur. |
| 1318 | Nicolaus Orsini, comes palatinus Cephalleniae, avunculum Thomas necat seque Epiri principem facit. |
| 1323 | Nicolaus a fratre Ioannes interficitur, qui ei succedit, Cephalleniam autem amittit. |
| 1335 | Ioanni filius minor natu Nicephorus II succedit. |
| 1340 | Imperator Andronicus III Nicephorum II mittit et Epirum denuo provinciam byzantinam facit. |
| 1348 | Tsar Serbicus Stephanus Dušan Epirum capit. Terram fratri germano Simeoni Uroš dat. |
| 1355 | Stephanus Dušan moritur, imperium Serbicum dilabitur. Perturbatis temporibus, quae sequuntur, Nicephorus II denuo rerum potitur. |
| 1359 | Nicephorus II contra Albanos acie cadit, Simeon Ioanninam denuo recipit. |
| 1366 | Thomas Preljubović fit gubernator Ioanninae et Simeone mortuo (1370) dominus ibidem. |
| 1385 | Esau Buondelmonti fit despota Ioanninae. Primus princeps Epiroticus Sultanum Ottomanicum imperatorum agnoscit. |
| 1417–1449 | Epirus gradatium in Imperium Ottomanicum inseritur. |