Roman numeral 10000 CC DD.svg

Foedus Delium

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Foedus Delium breviter ante bellum Peloponnesiacum coeptum

Foedus Delium,[1] sive Foedus Atticum,[2] fuit societas Athenarum cum multis civitatibus (Graece πόλεις) in Asia Minore et in insulis Aegaei maris. Persis pulsis anno 478/77 a.C.n. Atheniensibus praecipue auctoribus, conditum est ad Persas ab Aegaeo mari prohibendοs. Quod Atheniensibus foederis praesidium tributum est Graece foedus οἱ Ἀθηναῖοι καὶ οἱ σύμμαχοι (Athenienses et socii) appellabatur.

Quomodo foedus institutum sit[recensere | fontem recensere]

Persarum agmine pugna apud Plataea anno 479 a.C.n. devicto Pausanias Lacedaemoniorum dux eorum classem dum fuga Asiam peteret persecutus est ad Byzantium. Tamen cum se hac de victoria quod esset non nisi suo consilio parta nimis gloriari civitatumque Graecarum causam quae in Asia Minore adhuc imperio Persarum premebantur neglere videretur Athenienses a ceteris sociis impetraverunt, ut sibi totius classis imperium deferretur.[3]

Quomodo propositum tuendarum civitatum Graecarum corrobatum sit[recensere | fontem recensere]

Huic foederi permultae Graecorum civitates iuxta oras Graeciae, Asiae Minoris nec non Thraciae itemque insularum Aegei pelagi sitae se iunxerunt. Licet Athenienses praesidium tenerent, ceteras civitates tamen legatos, qui in senatu (synhedrion) de rebus consulerent, quotannis Delum conventuros ibique vectigalia soluturos in fano Apollinis recondenda constitutum est. Vectigalium syllogus 460 talenta non excedere[4] socii in foedere faciendo consenserunt. Minores autem civitates sicut Thasus, Naxos, Lesbos, Chios atque Samos autem hac condicione immunitate frui concesserunt, si naves atque turmas suo sumptu pro vectigalibus contribuerent.

Etiamsi obscurioribus quoque civitatibus suffragium in senatu ferre concedebatur videntur quidem Atheniensens auctoritatis causa plurimum sociis persuavisse, sua ut placita sancirent. Praeterea etiam officia curandorum vectigalium sunt instituta (Graece: Hellenotamiae) quae tamen non nisi civibus Atheniensibus sunt commendata.

Quomodo Athenienses foederis praesidium obtinuerint[recensere | fontem recensere]

Etiamsi Athenienses recens pactum nullo modo anterius foederis Graeci dicti statum inhibere vel deminuere affirmaverunt nihilominus Lacedaemoniorum vice munus tuendarum Ioniae civitatum susceperunt hoc cosilio, quod eis iam in principio bellorum cum Persis gestorum auxilio venire constituerant. Patet praeterea Athenienses esse defendendum aditum ad Euxinum Pontum frumentandi causa ratos esse, ne onerariae naves ab hostibus interciperentur.

Sequentibus annis Athenienses cum in classe exstruenda metallis apud Laurium effossis maxime niterentur magis magisque ceteris potestate praestabant. Hic modus foederis habendi etiamsi numquam scriptis litteris esse sanctus videtur tamen Atheniensibus foederis praesidium ac belli imperium concedere, sociis autem opes ac nonnullas naves Athenas missas foederi contribuere adolevit. Vectigalium modos imponere tunc temporis viro ampli ingenii, Aristidi, qui apud socios propter iustitiam respectumque laudabatur, est commendatum.

Per triennium ex 469 atque 466 a.C.n. foederis copiae prope Eurymedon flumen maximas victorias de Persis terra marique reportaverunt. Etiamsi Persas debellavisse atque noviore incursione in Graeciam avertisse videbantur tamen socios bello fatigatos foedus renuntiare haud siverunt, ne eorum potestas stipendiorum intermissione minueretur. Itaque incolas Thasi insulae, qui devictis Persis foedere se abstenturos nuntiavissent, per annos 465-463 a.C.n. obsessione prementes ceteris civitatibus metus ac discordias instigaverunt.

Quomodo Athenienses navale imperium sint assecuti[recensere | fontem recensere]

Postquam Callias Athenis dux cum Persis anno 449 a.C.n. pacem composuit, Athenienses magis magisque metuebantur, ne socii a foedere discederent. Hoc pavore adducti singulis civitatibus sua consilia foederis rationibus anteponere prohiberunt. Eodem tempore etiam ius contribuendarum navium pro vectigalibus magis magisque apud minoris momenti civitates exolevit, qua re sociorum licet invitorum portus Atheniensium classi sexaginta navium patebat. Hoc munitione navali praeter Thasum etiam Naxum insulam Athenienses deterruerunt, ne seditiones temptarent. Qui cum maximam partem civitatum (praeter Chios atque Lesbos) adeo sibi subiecissent, ut eas ad naves tradendas cogerent, etiam Sami insulae incolas quod bellum Mileto urbe intulerunt, ubi eos compresserant servitudine atque oppidi ruina puniverunt. Feoderis socios etiam impulerunt, ut suam expeditionem Aegyptiam in Persas anno 454 a.C.n. coeptam iuvarent. Denique autem adversa fortuna illic Persas impugnans classis emissa prope Nili ostiam omnino contrita est, quare perterriti Athenienses foederis thesaurum Delum Athenas transportari curaverunt, ne Persarum quadam incursione caperetur.

Nexus interni

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Balcer, Jack Martin, ed. 1984. Studien zum Attischen Seebund. Constantiae.
  • Balot, Ryan. 2009. The Freedom to Rule: Athenian Imperialism and Democratic Masculinity. In Enduring Empire: Ancient Lessons for Global Politics. Ed. David Edward Tabachnick et Toivo Koivukoski, 54–68. Londinii.
  • Meier, Christian. 1995. Athen: Ein Neubeginn der Weltgeschichte.Monaci.
  • Meiggs, Russell. 1979. The Athenian empire. Reimpressus emendatus. Oxoniae.
  • Pfohl, Gerhard, ed. 1980. Urkunde des 2. Attischen Seebundes: Athen 377 v. Chr. In Griechische Inschriften als Zeugnisse des privaten und öffentlichen Lebens: Griechisch-deutsch. Ed. 2a. Tubingae. ISBN 3776520329.
  • Rhodes, P. J. 1985. The Athenian Empire. Oxoniae.
  • Schuller, Wolfgang. 1974. Die Herrschaft der Athener im Ersten Attischen Seebund. Berolini et Novi Eboraci.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Decreta et tabulae, in: Inscriptiones Graecae, vol. I fasc. I, Berolini-Novi Eboraci 1981, p. 21
  2. Inscriptiones Atticae Euclidis anno anteriores, Vol. 1 (Berolini, 1976), 276.
  3. Detlef Lotze, Griechische Geschichte. Von den Anfängen bis zum Hellenismus. Überarbeitete u. erweiterte 7. Aufl., München 2007, S. 56.
  4. Thucydides 1, 96.