Florent omnes arbores
| Florent omnes arbores | |
|---|---|
| Numerus | CB 141 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Florent omnes arbores” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CXLI reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis positum, incipit a descriptione vernali ubi flores et cantus avium iuvenes ad gaudium invitant. Poeta deinde alloquitur virginem pulcherrimam, conquerens de vulneribus ab Amore acceptis et de asperitate puellae quae amorem eius aspernari videtur.[1]
Argumentum dialogi formam induit, in quo puella primum castitatem defendit, vitam solitudinariam Phoenicis modo praeferens, sed ad extremum victa verbis iuvenis et ardore interno, amori se concedere videtur. Carmen virtutem invictam Amoris celebrat, qui non solum iuvenes sed etiam rigidas iuvenculas superare valet.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4