Flete, fideles anime

Conferatur pagina principalis: Index Carminum Buranorum.

Flete, fideles anime
Numerus	CB Supplementum IV
Argumenta	Somevalue
Lingua	Lingua Latina mediaevalis
← Iam dudum estivaliaFuribundi cum aceto mixto felle →

“Flete, fideles anime” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero Supp. IV reperitur.

Textus

1a. Flete, fideles anime,

flete, sorores optime,

ut sint multiplices

doloris indices

planctus et lacrime.

1b. Fleant materna viscera

Marie matris vulnera:

materne doleo,

que dici soleo

felix puerpera.

2a. Triste spectaculum

crucis et lancee

clausum signaculum

mentis virginee

profunde vulnerat;

hoc est, quod dixerat,

quod prophetaverat

senex prenuntius,

Hic ille gladius,

qui me transverberat.

2b. Dum caput cernuum,

dum spinas capitis,

dum plagas manuum

cruentis digitis

supplex suspicio,

sub hoc supplicio

tota deficio,

dum vulnus lateris,

dum locus vulneris

est in profluvio.

3a. Ergo quare, fili care,

pendes ita, cum sis vita

vivens ante secula?

rex celestis pro scelestis

alienas solvis penas,

agnus sine macula.

3b. Munda caro mundo cara,

cur in crucis ares ara,

pro peccatis hostia?

cur in ara crucis ares,

caro, que peccato cares,

caro culpe nescia?

4a. O mentes perfidas

et linguas duplices,

o testes subdolos

et falsos iudices,

senes cum iunioribus!

solent maioribus

criminibus

damnati

ferre suspendium

stipendium

peccati.

4b. A damnaticiis

damnatur innocens,

explens, quod expedit,

quod decet, edocens.

fremunt auctores criminum

et viri sanguinum

in dominum

salutis

zelo nequitie

sub specie

virtutis.

5a. Mi Iohannes, planctum move,

plange mecum, fili nove,

fili novo federe

matris et matertere.

tempus est lamenti;

immolemus intimas

lacrimarum victimas

Christo morienti.

5b. Salutaris noster Iesus,

captus, tractus, vinctus, cesus

et illusus alapis

a Gehenne satrapis,

auctor vere lucis,

dies nocte clauditur,

vita mortem patitur,

mortem autem crucis.

6a. Hac in vita sum invita,

hoc in malo mori malo,

fili mi, dum reprimi

vel exprimi

nequit estus animi

dolentis,

tantis malis eximi

volentis.

6b. Scelus terre celum terret,

terre motus terret motus

impios, nefarios

qui gladios

in sanctorum filios

allidunt

et te, Christe agyos,

occidunt.

Descriptio

Hoc carmen, in supplemento codicis servatum, est planctus Beatae Mariae Virginis, quae filium suum Iesum Christum in cruce pendentem videt et dolet. Textus altam pietatem et compassionem maternam exprimit, ubi Maria non solum vulnera corporis Christi enumerat, sed etiam perfidiam iudicum et dolorem mundi universi deplorat. Argumentum dialogum misticum cum Iohanne Apostolo et alloquinem ad filium continet, quibus scriptor dolorem Mariae cum prophetia Simeonis de gladio animae pertransiuntis iungit. In fine, carmen victoriam innocentiae super scelus terrestris potestatis extollit, monstrans quomodo passio divina in poesi medii aevi cum profundo sensu tragico narrata sit.

Bibliographia

• Lehtonen, Th. M. S. (1995). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4

• Ostendere
• Recensere
• Historiam inspicere

Carmina Burana