Exivi de Paradiso
| Exivi de Paradiso Litterae encyclicae | |
|---|---|
| Pontifex | Clemens V |
| Datum | 6 Maii 1312 |
| Annus pontificatus | VII |
| Argumenta | De paupertate franciscana |
“Exivi de Paradiso” incipit bulla apostolica a papa Clemente V anno 1312 promulgata, dum Concilium Viennense celebrabatur. Hoc in documento pontifex quaestionem de paupertate evangelica intra Ordinem Fratrum Minorum pertractavit, quod scriptum in seriem decisionum pontificiarum inseritur quae necessitudines iuridicas franciscanorum cum bonis mundanis temperare studebant. Haec bulla momentum habuit perenne, nam a successoribus pontificibus, praesertim a Ioanne XXII, suscepta et confirmata est inter contentiones de paupertate Christi et apostolorum exortas.[1]
Regnante Ioanne XXII, textus ille fons princeps evasit in disputationibus de paupertate Christi. Una cum bulla quae Exiit qui seminat inscribitur, haec constitutio adhibita est ad doctrinam confirmandam qua Ecclesia ipsa, non autem fratres, rerum ab Ordine usurpatarum domina haberetur. Tamen haec iuridica structura a franciscanis, qui spirituales dicuntur, impugnata est, qui eam fictionem cum paupertate absoluta haud congruentem putabant. Hae controversiae tandem Ioannem XXII adduxerunt ut rationes a decessoribus traditas recognosceret et novis bullis distinctionem inter proprietatem et usum, sicut antea definita erat, aboleret.[1]
Contextus historicus
[recensere | fontem recensere]Ex fine saeculi XIII, interpretatio paupertatis franciscanae contentiones intra Ordinem et conflictus doctrinales in Ecclesia genuerat. Bulla Exiit qui seminat a Nicolao III edita statuerat proprietatem bonorum quibus fratres minores uterentur ad Sedem Apostolicam pertinere, dum franciscanis tantummodo usus rerum remaneret. Quae solutio iuridica id spectabat, ut specimen paupertatis absolutae sancto Francisco tributum servaretur. In hoc rerum statu, bulla Exivi de Paradiso in concilio Viennensi confirmavit atque hanc viam amplificavit. Documentum illud distinctionem inter proprietatem et usum corroboravit, iuridicam bonorum titulum auctoritati pontificiae committens et fratribus permittens ut rebus ad victum necessariis uterentur sine ulla dominii specie. Haec norma unitatem Ordinis tueri et nimias interpretationes paupertatis evangelicae prohibere conabatur.[1]
Argumentum
[recensere | fontem recensere]Bulla manifeste declarat fratres minores neque singillatim neque communiter bona possidere, cum eorum proprietas in Sedem Apostolicam transferatur. Franciscani igitur solum ius utendi conservant, secundum necessitates vitae religiosae. Hoc modo documentum compagem canonicam praebet quae usum quotidianum vitae conventualis cum specimine paupertatis radicalis conciliare sinit. Exivi de Paradiso inservivit etiam ad formam vitae religiosae comprobandam quae, etsi rebus mundanis ad subsistentiam indigeret, spiritui apostolico fidelis videretur. Sic constitutio ad institutionalem interpretationem paupertatis franciscanae intra Ecclesiam stabiliendam multum contulit.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]- 1 2 3 4 Enciclopedia dei Papi (). Giovanni XXII