Jump to content

Everinga

E Vicipaedia
Wikidata Everinga
Res apud Vicidata repertae:
Everinga: insigne
Everinga: insigne
Civitas: Germania
Locus: 53°12′0″N 10°26′0″E
Numerus incolarum: 3 776
Situs interretialis

Gestio

Procuratio superior: Circulus Luneburgensis, Ilmenau

Geographia

Superficies: 11.25 chiliometrum quadratum
Territoria finitima: Luneburgum, Melbeck

Coniunctiones urbium

Urbes gemellae: Taura

Tabula aut despectus

Everinga: situs
Everinga: situs

Everinga[1] (Theodisce Deutsch Evern; Saxonice Düütsch Äwern) commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Luneburgensis est. Est pars communis generalis Ilmenaviae.

Everinga pars Ducatus Luneburgensis fuit. Anno 1705 ad Ducatum Electoralem Brunsvicum-Luneburgensem transiit. Anno 1803 cum toto Ducato a copiis Francicis occupatum est. Annis 1810 - 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum ad Regnum Hannoveranum, ab anno 1866 ad Borussiam pertinuit. Everinga ab anno 1946 pars Saxoniae Inferioris est et ab anno 1974 ad Ilmenaviam commune generale pertinet.

  1. Germanica toponyma cum suffixis -ing et -ingen plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-inga-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Huninga, Ihilinga, Incinga, Isininga, Lauginga, Leichlinga, Liuchinga, Liutmuntinga, Lollinga, Machtolvinga, Mecchinga, Memminga apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z). Hoc casu suffixum mediaevali formae huius toponymi Everinge testatae applicatur. Quo de mediaevali toponymo, vide: Ohainski, U., & Udolph, J. (1998). Die Ortsnamen des Landkreises und der Stadt Hannover (Niedersächsisches Ortsnamenbuch, Teil I). Verlag für Regionalgeschichte.

Nexus externi

[recensere | fontem recensere]
Vicimedia Communia plura habent quae ad Everingam spectant.
Terra

Haec stipula ad urbem spectat. Amplifica, si potes!