Estivali gaudio
Appearance
| Estivali gaudio | |
|---|---|
| Numerus | CB 80 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Estivali gaudio” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero LXXX reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]1a. Estivali gaudio
tellus renovatur,
militandi studio
Venus excitatur.
gaudet chorus iuvenum,
dum turba frequens avium
garritu modulatur.
Refl. Quanta sunt gaudia
amanti et amato,
sine fellis macula
dilecte sociato!
iam revernant omnia
nobis delectabilia,
hiems eradicatur.
1b. Ornantur prata floribus
varii coloris,
quorum delectatio
causa fit amoris.
gaudet chorus iuvenum,
dum turba frequens avium
garritu modulatur.
Refl. Quanta sunt gaudia
amanti et amato,
sine fellis macula
dilecte sociato!
iam revernant omnia
nobis delectabilia,
hiems eradicatur.
2a. In calore vivido
nunc reformantur omnia,
hiemali tedio
que viluere languida.
tellus ferens gramina
decoratur floribus,
et vestiuntur nemora
frondosis arboribus.
Refl. Quanta sunt gaudia
amanti et amato,
sine fellis macula
dilecte sociato!
iam revernant omnia
nobis delectabilia,
hiems eradicatur.
2b. Amorum officiis
hec arrident tempora,
geminatis sociis
restaurantur federa.
festa colit Veneris
puellaris curia,
propinat Amor teneris
amaris miscens dulcia.
Refl. Quanta sunt gaudia
amanti et amato,
sine fellis macula
dilecte sociato!
iam revernant omnia
nobis delectabilia,
hiems eradicatur.[1]
Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis servatum, renovationem mundi tempore aestivo celebrat, ubi terra, prata, et nemora rursus florescunt post hiemis taedium. Poeta naturam describit ut scaenam ubi Venus excitatur et chorus iuvenum gaudet, avium cantu comitante, secundum morem litterarum goliardicarum.[1]
Argumentum carminis in gaudio amantium vertitur, qui sine malitia vel "felle" in unum coniunguntur sub potestate Amoris. In fine, textus exprimit quomodo temporis amoenitas foedera amicitiae et veneris restauret, miscens dulcia amaris in curia puellari, dum hiems funditus eradicatur.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4