Egre fero quod egroto
| Egre fero quod egroto | |
|---|---|
| Numerus | CB 104 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Egre fero quod egroto” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CIV (104) reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis servatum, est confessio lyrica de potentia Veneris et de aestu amoris qui animum poetae divexat. Auctor se velut aegrotum describit, qui contra stimulos cupiditatis pugnare non valet et sub onere passionis vivere morique profitetur.[1]
Argumentum carminis mutationem internam narrat, ubi senescit ratio dum iuvenescit furor amatorius sub specie puellae, nomine Flora. Poeta solacium in participatione laboris quaerit, sperans ut amata eandem sarcinam amoris sentiat, dum invocatio finalis ad deam Venerem naturam inevitabilem et paene violentam huius ignis erotici confirmat.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4