Ego sum Abbas Cucaniensis
| Ego sum Abbas Cucaniensis | |
|---|---|
| Numerus | CB 222 |
| Argumenta | alcoholismus, alea, conviviality |
| Lingua | lingua Latina mediaevalis |
“"Ego sum abbas Cucaniensis"” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CCXXII reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in potoria codicis parte positum, personam ficticiam "Abbatis Cucaniensis" (hoc est abbatis terrae Cucaniae) introducit, qui vitam inter potatores et aleatores agit. In hoc textu, auctor parodiam institutionum ecclesiasticarum facit, ubi abbas non sanctitatem, sed sectam Decii, numinis aleatorum, sequitur. Carmen narrat fatum infelix eorum qui in taberna ludunt, qui post vesperam, opibus et vestimentis perditis, contra sortem turpissimam clamare coguntur. Est exemplum clarissimum poesis goliardicae, quae risu et satira mores sociales ac religiosos aetatis mediae perstringit.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4