Edewechte

Edewechte^[1] (Theodisce et Sagterlandice Edewecht; Saxonice Erwech; historice Adewacht) est commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Paludosoterrensis. Ad Edewechte vici Colonia Friderici Australis^[2]^[3] (Theodisce Friedrichsfehn Nord), Colonia Friderici Septentrionalis^[2]^[4] (Theodisce Friedrichsfehn Süd), Edewechte Australe^[3] (Theodisce Süd Edewecht), Edewechte Septentrionale Primum^[1]^[4]^[5] (Theodisce Nord Edewecht I), Edewechte Septentrionale Secundum^[1]^[4]^[5] (Theodisce Nord Edewecht II), Husbacum^[6] (Theodisce Husbäke), Kleefelda^[7] (Theodisce Kleefeld), Nemus Ferum^[8] (Theodisce Wildenloh), Scharrel Minus^[9] (Theodisce Klein Scharrel), Osterscheps (Theodisce Osterscheps), Portsloge (Theodisce Portsloge), Suddorfium^[10] (Theodisce Süddorf), Westerscheps (Theodisce Westerscheps), 'Wittenberga^[11] (Theodisce Wittenberge), Ydelum Primum^[12] (Theodisce Jeddeloh I), Ydelum Secundum^[12]^[5] (Theodisce Jeddeloh II) pertinent.

Historia

Edewechte vicus anno 1139 nomine Adewacht primo in actis descriptus est. Circa ab anno 1400 Edewechte a comitibus Oldenburgensibus regnatum est. Qui ductus annis 1667 ad usque 1773 ad Daniam pertinuit. Annis 1810 ad 1813 ad Primum Imperium Francicum pertinuit. Ab anno 1815 Edewechte iterum ad Magnum Ducatum Oldenburgensem traditum est, qui post annum 1918 res publica factus est. Anno 1933 Edewechte pars novi Circuli Paludosoterrensis factum est. Anno 1945 pugnis Secundi Belli Mundani partim deletum est. Ab anno 1946 ad Saxoniam Inferiorem pertinet.

Notae

1 2 3 Berger, D. (2012). Edewecht. In Deutsches Ortsnamenbuch. Walter de Gruyter.
1 2 Nomen Friedrichsfehn ex nomine proprio Friedrich atque vocabulo regionali -fehn compositum est. Fehn non solum paludem sive uliginem significat, sed etiam regionem palustrem colonis cultam atque habitationem ex eiusmodi regione ortam. Quam ob rem nomen Friedrichsfehn Latine "Colonia Friderici" reddi potest, id.
1 2 Latinum adiectivum "australis-e" Theodiscum praefixum aut vocabulum Süd(-) vertit.
1 2 3 Latinum adiectivum "septentrionalis-e" Theodiscum praefixum aut vocabulum Nord(-) vertit.
1 2 3 Adiectiva ordinalia distinctionem administrativam hodiernam homonymos inter vicos servat.
↑ Germanica toponyma cum suffixis -bach aut -bäke plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-bacum-i", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Forbacum, Gengenbacum, Lambacum, Muorbacum, Orbacum, Rohrbacum, Rosbacum, Rubeacum, Solisbacum, Swabacum, Abacum, Brubacum, Corbacum apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
↑ Germanica toponyma cum suffixis -feld(en) plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-felda-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Falufelda, Frauenfelda, Heresfelda, Hirutfelda, Ilfelda, Mansfelda, Salfelda, Sualafelda, Alfelda, Alsfelda apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
↑ Nomen Theodiscum Wildenloh ex duobus elementis componitur, scilicet wilden- et -loh. Vocabulum Theodiscum wild in Kleinem deutsch-lateinischem Handwörterbuch Caroli Ernesti Georges Latine "ferus" redditur; "ferus" autem significat id quod “in silva vel in statu naturali et indomito versatur”. Vocabulum Theodiscum Loh, quod hodie quoque, quamquam regionaliter et antiquiore usu, “parvum nemus vel silvam fruticosam” significat, a Rosemaria Lühr in Etymologischem Wörterbuch des Althochdeutschen, s. v. lôh, cum Latinis vocabulis "lucus, saltus, silva, silvula" comparatur. Cum autem Latinum "nemus, nemoris" “Hain, Wald, Gehölz” significet, Loh ad sensum suum Latine "nemus" reddi potest. Itaque Wildenloh per translationem compositam "Nemus Ferum" Latine reddi potest. Adiectivum "ferum" cum neutro "nemus" genere et numero congruit.
↑ De interpretatione toponymica adiectivorum Germanicorum "Klein" et "Gross" per Latina "Minor-us" et "Maior-ius", vide: Casemir, K., Ohainski, U., & Udolph, J. (2018). Die Ortsnamen des Landkreises Helmstedt und der Stadt Wolfsburg (Niedersächsisches Ortsnamenbuch, Teil VII). Verlag für Regionalgeschichte.
↑ Germanica toponyma cum suffixo -dorf plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-dorfium-i", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Ensdorfium, Burgdorfium, Altdorfium, Oberndorfium, Rebdorfium, Schenckendorfium, Wilhelmersdorfium apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
↑ Germanica toponyma cum suffixis -berg aut -berge aut -bergen aut -berghe plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-berga-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Amberga, Annaberga, Arensberga, Asschaberga, Bamberga, Berga, Blancoberga, Bobbinberga, Brunsberga, Cassonberga, Coloberga, Eversberga, Freiberga apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
1 2 Nomen Germanicum Ydelo post ablativi praepositionem, documentis saeculi XIII testatum, non formam Latinam sed formam vernaculam esse videtur. Nihilominus, si nomen ad usum Latinum accommodandum sit, "Ydelum" proponi potest, mutata terminatione vernacula -o in terminationem Latinam neutri generis -um. De forma Ydelo post ablativi praepositionem, vide: Oncken, H. (Ed.) (1893). Das älteste Lehnsregister der Grafen von Oldenburg und Oldenburg-Bruchhausen. G. Stalling.

Nexus externi

Vicimedia Communia plura habent quae ad Edewechte spectant.

www.edewecht.de

[Berger_2012-1] 1 2 3 Berger, D. (2012). Edewecht. In Deutsches Ortsnamenbuch. Walter de Gruyter.

[Fri-2] 1 2 Nomen Friedrichsfehn ex nomine proprio Friedrich atque vocabulo regionali -fehn compositum est. Fehn non solum paludem sive uliginem significat, sed etiam regionem palustrem colonis cultam atque habitationem ex eiusmodi regione ortam. Quam ob rem nomen Friedrichsfehn Latine "Colonia Friderici" reddi potest, id.

[Australis-3] 1 2 Latinum adiectivum "australis-e" Theodiscum praefixum aut vocabulum Süd(-) vertit.

[Septentrionalis-4] 1 2 3 Latinum adiectivum "septentrionalis-e" Theodiscum praefixum aut vocabulum Nord(-) vertit.

[ordinalia-5] 1 2 3 Adiectiva ordinalia distinctionem administrativam hodiernam homonymos inter vicos servat.

[-bacum-6] Germanica toponyma cum suffixis -bach aut -bäke plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-bacum-i", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Forbacum, Gengenbacum, Lambacum, Muorbacum, Orbacum, Rohrbacum, Rosbacum, Rubeacum, Solisbacum, Swabacum, Abacum, Brubacum, Corbacum apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[-felda-7] Germanica toponyma cum suffixis -feld(en) plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-felda-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Falufelda, Frauenfelda, Heresfelda, Hirutfelda, Ilfelda, Mansfelda, Salfelda, Sualafelda, Alfelda, Alsfelda apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[8] Nomen Theodiscum Wildenloh ex duobus elementis componitur, scilicet wilden- et -loh. Vocabulum Theodiscum wild in Kleinem deutsch-lateinischem Handwörterbuch Caroli Ernesti Georges Latine "ferus" redditur; "ferus" autem significat id quod “in silva vel in statu naturali et indomito versatur”. Vocabulum Theodiscum Loh, quod hodie quoque, quamquam regionaliter et antiquiore usu, “parvum nemus vel silvam fruticosam” significat, a Rosemaria Lühr in Etymologischem Wörterbuch des Althochdeutschen, s. v. lôh, cum Latinis vocabulis "lucus, saltus, silva, silvula" comparatur. Cum autem Latinum "nemus, nemoris" “Hain, Wald, Gehölz” significet, Loh ad sensum suum Latine "nemus" reddi potest. Itaque Wildenloh per translationem compositam "Nemus Ferum" Latine reddi potest. Adiectivum "ferum" cum neutro "nemus" genere et numero congruit.

[KleinGrosse-9] De interpretatione toponymica adiectivorum Germanicorum "Klein" et "Gross" per Latina "Minor-us" et "Maior-ius", vide: Casemir, K., Ohainski, U., & Udolph, J. (2018). Die Ortsnamen des Landkreises Helmstedt und der Stadt Wolfsburg (Niedersächsisches Ortsnamenbuch, Teil VII). Verlag für Regionalgeschichte.

[-dorf-10] Germanica toponyma cum suffixo -dorf plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-dorfium-i", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Ensdorfium, Burgdorfium, Altdorfium, Oberndorfium, Rebdorfium, Schenckendorfium, Wilhelmersdorfium apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[-berga-11] Germanica toponyma cum suffixis -berg aut -berge aut -bergen aut -berghe plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-berga-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Amberga, Annaberga, Arensberga, Asschaberga, Bamberga, Berga, Blancoberga, Bobbinberga, Brunsberga, Cassonberga, Coloberga, Eversberga, Freiberga apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[Ydelum-12] 1 2 Nomen Germanicum Ydelo post ablativi praepositionem, documentis saeculi XIII testatum, non formam Latinam sed formam vernaculam esse videtur. Nihilominus, si nomen ad usum Latinum accommodandum sit, "Ydelum" proponi potest, mutata terminatione vernacula -o in terminationem Latinam neutri generis -um. De forma Ydelo post ablativi praepositionem, vide: Oncken, H. (Ed.) (1893). Das älteste Lehnsregister der Grafen von Oldenburg und Oldenburg-Bruchhausen. G. Stalling.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]