Ecce sonat in aperto

Conferatur pagina principalis: Index Carminum Buranorum.

Ecce sonat in aperto
Numerus	CB 10
Argumenta	Avaritia
Lingua	Lingua Latina mediaevalis
← Iudas gehennam meruitIn terra summus →

“Ecce sonat in aperto” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero X reperitur.

Textus

Ecce sonat in aperto

vox clamantis in deserto:

nos desertum, nos deserti,

nos de pena sumus certi.

nullus fere vitam querit,

et sic omne vivens perit.

omnes quidem sumus rei,

nullus imitator Dei,

nullus vult portare crucem,

nullus Christum sequi ducem.

quis est verax, quis est bonus,

vel quis Dei portat onus?

ut in uno claudam plura:

mors extendit sua iura.

iam mors regnat in prelatis:

nolunt sanctum dare gratis,

quod promittunt sub ingressu,

sancte mentis in excessu;

postquam sedent iam securi,

contradicunt sancto iuri.

rose fiunt saliunca,

domus Dei fit spelunca.

sunt latrones, non latores,

legis Dei destructores.

Simon sedens inter eos

dat magnates esse reos.

Simon prefert malos bonis,

Simon totus est in donis,

Simon regnat apud Austrum,

Simon frangit omne claustrum.

cum non datur, Simon stridet,

sed si detur, Simon ridet;

Simon aufert, Simon donat,

hunc expellit, hunc coronat,

hunc circumdat gravi peste,

illum nuptiali veste;

illi donat diadema,

qui nunc erat anathema.

iam se Simon non abscondit,

res permiscet et confundit.

iste Simon confundatur,

cui tantum posse datur!

Simon Petrus hunc elusit

et ab alto iusum trusit;

dum superbit motus penna,

datus fuit in gehenna.

quisquis eum imitatur,

cum eodem puniatur

et sepultus in infernum

penas luat in eternum! Amen.

Descriptio

Hoc in carmine, poeta biblicam prophetiam Ioannis Baptistae (vocem "clamantis in deserto") ad statum moralem sui temporis convertit, ubi mundus ipse deserta virtutum factus est. Poeta deplorat absentiam veri exempli Christiani, cum nemo crucem portare aut Christum sequi velit, et mors spiritualis iura sua super omnes extendat.

Maxima pars carminis in vituperationem praelatorum et simoniae intenditur. Auctor denuntiat Ecclesiae duces, qui sancta munera gratis dare nolunt et ius divinum post adeptam securitatem neglegunt, domum Dei in speluncam latronum convertentes. Per personificationem "Simonis" (scilicet Simonis Magi), describitur quomodo pecunia omnia regat, honores distribuat, et iustitiam confundat, praeferendo malos bonis ob dona accepta.

Conclusio carminis gravem exsecrationem in simoniacos continet, memorando casum Simonis Magi a Sancto Petro deiecti. Sicut ille ob superbiam et cupiditatem in gehennam praecipitatus est, ita scriptor postulat ut omnes eius imitatores aeternis poenis in inferno puniantur, ordinem iustum restituendo.

Investigatio critica

Hoc carmen satiricum ac morale contra humani generis Ecclesiaeque corruptionem invehitur, praecipue simoniae vitium severe reprehendens. Argumentum nititur in imagine filiarum sanguisugae, quae secundum traditionem exegeticam Libri Proverbiorum avaritiam et luxuriam significant, incessanter "affer, affer" clamantes. Poeta, ut moralem deiectionem demonstret, verbis Iuvenalis utitur monens vitium specie virtutis homines decipere posse. In hac rerum perturbatione, Epicurus ut auctor doctrinae hedonisticae inducitur, qui voluptates corporis animae immortalitati anteponit; quae figura in Carminibus Buranis modo a moralistis vituperatur, modo in potionis carminibus per parodiam extollitur.

Auctores horum versuum crebro ad Biblia Sacra recurrunt ut mundi nequitiam depingant. Vox poetae similis fit voci clamantis in deserto, dum deploratur defectus caritatis et renuntiatio crucis propriae, contra praecepta evangelica. Per metaphoram ab Vergilio et Isaia sumptam, ordo naturae subvertitur: rosae enim in humiles saliuncas mutantur, quod indicat bonum in malum degeneravisse. Denique domus Dei, quae orationis locus esse deberet, in speluncam latronum mutata esse videtur.

Critica deinde ad Curiam Romanam dirigitur, ubi Simon Magus regnare dicitur. Locatio geographica ad meridiem spectat, quod plane ad Romam refertur respectu sedis scriptoris septentrionalis. Quamvis olim Simon Petrus simoniam vicisset, nunc vitium ubique dominari videtur, trahens homines ad Gehennam, quae vallis prope Hierosolymam hic tamquam aeterni supplicii et perditionis imago adhibetur.

Bibliographia

• Rossi, Petrus Victorius, red. (2006 [1989]). Carmina Burana. Testo latino a fronte (8a. ed.). Mediolani: Tascabili Bompiani. ISBN 88-452-5307-4

• Ostendere
• Recensere
• Historiam inspicere

Carmina Burana