Dudum voveram
| Dudum voveram | |
|---|---|
| Numerus | CB 112 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Dudum voveram” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CXII reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis positum, est confessio poëtae qui se iterum in laqueos Amoris cecidisse fatetur, quamvis antea rectam viam ac sapientiam sequi vovisset. Auctor exprimit tensionem psychologicam inter rationem, quae libertatem appetit, et passionem, quae animum ad servitutem Veneris rursus trahit.[1]
Argumentum carminis a paenitentia ad laudationem virginis procedit, ubi poëta pulchritudinem amatae extollit, eam cum claritate solis comparans. In fine, amator ab hac muliere spectabili auxilium et favorem petit, demonstrans quomodo gratia feminina omnia proposita moralia et ascegetica vincere possit.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4