Draga (Albis)

Draga^[1] (Theodisce Drage; Saxonice Draag) commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Harburgensi est. Ad Dragam commune ad Albim flumen situm etiam vici Drennhusa^[2] (Theodisce Drennhausen), Elbstorfa^[3] (Theodisce Elbstorf), Hunda^[4] (Theodisce Hunden), Schwinda^[1] (Theodisce Schwinde), Draga^[1] (Theodisce Drage), Krummingehusa^[5] (Theodisce Krümse), Mover (Theodisce Mover), Farenholta^[6] (Theodisce Fahrenholz) et Stova^[1] (Theodisce Stove) pertinent. Draga pars communis generalis Paludum Albis^[7] (Theodisce Elbmarsch; Saxonice Elvmasch) est.

Historia

Draga pars Ducatus Luneburgensis fuit. Anno 1705 ad Ducatum Electoralem Brunsvicum-Luneburgensem transiit. Anno 1803 cum toto Ducato a copiis Francicis occupata est. Annis 1810 - 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum ad Regnum Hannoveranum, ab anno 1866 ad Borussiam pertinuit. Draga ab anno 1946 pars Saxoniae Inferioris et ab anno 1972 pars Paludum Albis^[7] communis generalis est. Anno 1972 vici supra dicti ad Dragam adiuncti sunt.

Notae

1 2 3 4 Germanica et Romanica (praecipue Francica) toponyma cum suffixo -e plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-a-ae". Qua de latinizatione, vide Botanical Latin, ubi dicitur "(...) -e : -a (...)".
↑ Germanica toponyma cum suffixis -haus(en) plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-husa-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Petrishusa, Sachsenhusa, Sangerhusa, Sunthusa, Ahusa, Bebenhusa, Buozolteshusa, Chuzenhusa, Husa, Francohusa, Gisinhusa, Harthusa, Hilpertohusa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
↑ "Elbstorfa" est forma Latina hodierna nominis Theodisci Elbstorf. In hac adaptatione suffixum Germanicum -dorf, quod in nominibus locorum Germanicis frequentissimum est, non directe ad vocabulum Latinum "vicus" vel "villa" convertitur, sed forma originalis toponymi quam proxime servatur. Nomen ad primam declinationem Latinam accommodatur terminatione "-a", sicut in multis nominibus locorum Germanicorum Latine redditis usu factum est.
↑ Germanica toponyma cum terminatione -en plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-a-ae", quamquam huius terminationis variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Stolpa, Dresda apud articulum Vicipaedia de indice urbium et communium Saxoniae; et Ala, Amma, Brema, Salancema, Wisa, Groninga, Toringa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
↑ Germanica toponyma cum suffixis -haus(en) plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-husa-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Petrishusa, Sachsenhusa, Sangerhusa, Sunthusa, Ahusa, Bebenhusa, Buozolteshusa, Chuzenhusa, Husa, Francohusa, Gisinhusa, Harthusa, Hilpertohusa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z). Hoc casu suffixum primae formae huius toponymi Krummingehusen testatae applicatur. Qua de pristina forma, vide: Deutsche Stiftung Denkmalschutz. (2017, 8 Augusti). Fördermittel der Deutschen Stiftung Denkmalschutz für historische Scheune in Schwinde. Deutsche Stiftung Denkmalschutz.
↑ "Farenholta" est forma Latina hodierna, ad usum philologicum proposita, nominis Theodiscum Fahrenholz. In hac forma nomen Theodiscum non simpliciter Latine vertitur, sed ad structuram morphologicam Latinae linguae accommodatur. Elementum Germanicum Fahren- in forma originali retinetur, leviter tantum orthographice ad Latinam consuetudinem accommodatum. Elementum autem -holz, quod Germanice «lignum» vel «silvam» significat, non separatim vertitur, quia in formatione toponymica Germanica integrum nomen servatur. Totum igitur nomen terminatione "-a" instruitur atque ad primam declinationem Latinam refertur. Ita "Farenholta-ae", nomen proprium femininum primae declinationis, regulariter declinatur.
1 2 Egger, C. (1977). Lexicon Nominum Locorum (Officium Libri Catholici). Libreria Editrice Vaticana.

Nexus externi

Vicimedia Communia plura habent quae ad Dragam spectant.

Terra

Haec stipula ad urbem spectat. Amplifica, si potes!

[-e-1] 1 2 3 4 Germanica et Romanica (praecipue Francica) toponyma cum suffixo -e plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-a-ae". Qua de latinizatione, vide Botanical Latin, ubi dicitur "(...) -e : -a (...)".

[-husa-2] Germanica toponyma cum suffixis -haus(en) plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-husa-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Petrishusa, Sachsenhusa, Sangerhusa, Sunthusa, Ahusa, Bebenhusa, Buozolteshusa, Chuzenhusa, Husa, Francohusa, Gisinhusa, Harthusa, Hilpertohusa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[Elbstorfa-3] "Elbstorfa" est forma Latina hodierna nominis Theodisci Elbstorf. In hac adaptatione suffixum Germanicum -dorf, quod in nominibus locorum Germanicis frequentissimum est, non directe ad vocabulum Latinum "vicus" vel "villa" convertitur, sed forma originalis toponymi quam proxime servatur. Nomen ad primam declinationem Latinam accommodatur terminatione "-a", sicut in multis nominibus locorum Germanicorum Latine redditis usu factum est.

[-a-4] Germanica toponyma cum terminatione -en plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-a-ae", quamquam huius terminationis variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Stolpa, Dresda apud articulum Vicipaedia de indice urbium et communium Saxoniae; et Ala, Amma, Brema, Salancema, Wisa, Groninga, Toringa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

[-husaKrümse-5] Germanica toponyma cum suffixis -haus(en) plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-husa-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Petrishusa, Sachsenhusa, Sangerhusa, Sunthusa, Ahusa, Bebenhusa, Buozolteshusa, Chuzenhusa, Husa, Francohusa, Gisinhusa, Harthusa, Hilpertohusa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z). Hoc casu suffixum primae formae huius toponymi Krummingehusen testatae applicatur. Qua de pristina forma, vide: Deutsche Stiftung Denkmalschutz. (2017, 8 Augusti). Fördermittel der Deutschen Stiftung Denkmalschutz für historische Scheune in Schwinde. Deutsche Stiftung Denkmalschutz.

[6] "Farenholta" est forma Latina hodierna, ad usum philologicum proposita, nominis Theodiscum Fahrenholz. In hac forma nomen Theodiscum non simpliciter Latine vertitur, sed ad structuram morphologicam Latinae linguae accommodatur. Elementum Germanicum Fahren- in forma originali retinetur, leviter tantum orthographice ad Latinam consuetudinem accommodatum. Elementum autem -holz, quod Germanice «lignum» vel «silvam» significat, non separatim vertitur, quia in formatione toponymica Germanica integrum nomen servatur. Totum igitur nomen terminatione "-a" instruitur atque ad primam declinationem Latinam refertur. Ita "Farenholta-ae", nomen proprium femininum primae declinationis, regulariter declinatur.

[Egger_1977-7] 1 2 Egger, C. (1977). Lexicon Nominum Locorum (Officium Libri Catholici). Libreria Editrice Vaticana.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]