Div mich singen tuot
Appearance
| Div mich singen tuot | |
|---|---|
| Numerus | CB 112a |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Theodisca alta media |
“Div mich singen tuot” est initium carminis a discipulis vagantibus Theodisca alta media, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CXIIa reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Theodisce
Div mich singen tůt,
getorste ih si nennen!
trurech ist min můt.
owi, vrowe, wenne
wildu mir wesen gvot?
ih reche dir mine hende;
du brennest mih ane glůt!
svoze, die ungenade wende![1]
Latine
Illa quae me cantare facit,
si eam nominare auderem!
Tristis est animus meus.
Heu, domina, quando
vis mihi bona esse?
Tendo tibi manus meas;
tu me sine igne cremas!
Dulcis, hanc inclementiam averte!
Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen brevissimum, in sectione amatoria codicis positum, est parva strophula lingua Theodisca scripta, quae dolorem amantis exprimit. Poeta confitetur se tristitiam sentire et auxilium a domina sua petere, cuius nomen palam dicere non audet.[1]
In hoc carmine, auctor metaphoram ignis adhibet ad desiderium describendum, dicens dominam se "sine igne" urere. Textus est exemplum typicum poesis lyricae curtensis, ubi amans supplex manus tendit ut miseriam et "ungenade" (improbitatem) finiat.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4