Decet Sanctam
| Decet Sanctam Litterae encyclicae | |
|---|---|
| Pontifex | Bonifacius IX |
| Datum | 7 Augusti 1391 |
| Annus pontificatus | II |
| Argumenta | De agnitione iuridica Clarenorum |
“Decet Sanctam” incipit bulla apostolica a papa Bonifacio IX die 7 Augusti anno 1391 promulgata.[1] Hoc documento iuridica agnitio conceditur illis qui Fratres pauperis vitae sive vulgo Clareni dicuntur intra Ecclesiam Catholicam, finem imponens insectationibus Inquisitionis atque eorum vivendi rationem probans, quae in severiore observatione Regulae Sancti Francisci fundabatur.[1]
Bulla, ad episcopos variarum dioecesium Italiae Mediae — sicut Firmi, Fulginiae, Camerini, Spoletii, Narniae, Ameliae et Asculi — directa, protectionem apostolicam communitatibus eremiticis concessit, quae cum hereditate Angeli Clareni coniungebantur.[1] Per hoc decretum, papatus petebat ut coetus "spirituales" motus Franciscani ordinarentur, discernendo eos a sectis hereticis fraticellorum et cavendo ut quilibet processus iudicialis contra eos ad solam Sanctam Sedem pertineret.[2]
Argumentum
[recensere | fontem recensere]Documentum ortum est ex precibus variarum fraternitatum eremiticarum quae, licet se obedientiam papae fateri dicerent, vexationes ab inquisitoribus hereticae pravitatis patiabantur, praesertim in Marchia Anconitana et in provincia Sancti Francisci.[1] Bulla licitum esse eorum modum vivendi agnoscebat et episcopis facultatem dabat ut auctoritate apostolica in eorum defensionem intervenirent, etiam prae privilegiis inquisitorum Ordinis Praedicatorum vel Minorum.[1] Quamvis bulla Decet Sanctam nomen Angeli Clareni non proferat, beneficiarii ad eius "societatem" pertinebant, quae erat reticulum communitatum ex eius magisterio in Umbria et Marchiis ortarum.[2][1] Textus octoginta novem religiosos protegens, qui "catholici sub obedientia papae" definiti sunt, inter presbyteros et laicos discernebat, atque statuebat ut quaevis poena futura ex sola auctoritate Romana penderet.[1]
Hic actus pontificius effecit ut Clareni a fraticellis, qui ut heresiarchae damnari solebant, clare distinguerentur, agnita legitimatate eorum vocationis ad paupertatem evangelicam intra orthodoxiam catholicam.[2][1] In contextu saeculi XIV, bulla conatum repraesentat ad diversas experientias eremiticas motus Franciscani ad normam redigendas, praebens fundamentum canonicum coetibus qui extra instituta officialia operabantur.[3][2] Praeterea, haec bulla momentum symbolicum habuit, quia eis permisit ut consuetudines proprias servarent et Regulam Sancti Francisci secundum rigorem sed in communione cum Roma observarent.[3][2][1] Gratia huius fultus, Clareni praesentiam suam in locis sicut eremitoriis Sanctae Mariae de Silva, Sancti Silvestri de Specu, Sancti Ioannis de Cesato et Sancti Simeonis de Stroncone confirmaverunt.[1]
Quamvis ambitus territorialis bullae definitus esset, haec decisio momentum conversionis pro stirpe Clarena fuit, finem faciens insectationi ordinatae et initium dans gradatim eorum integrationi in structuram ecclesiasticam officialem.[4][3][1]