De pollicito mea mens elata
| De pollicito mea mens elata | |
|---|---|
| Numerus | CB 171 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“De pollicito mea mens elata” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CLXXI reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis positum, de psychologia amantis tractat, qui inter spem elatam et metum subiti casus dubius versatur. Auctor exprimit quomodo promissum amatae mentem animet, sed simul anxietatem de stabilitate huius felicitatis generet.[1]
Argumentum carminis videtur synthesis affectuum eroticorum, ubi Amor, Venus, Ceres et Bacchus (per vinum significatus) invocantur ad statum exaltationis describendum. Amans se cum diis comparat, nectare divino fruens, dum ardor cordis quasi in camino flagrat, monstrans quomodo materia mythologica adhibita sit ad vividam passionis descriptionem faciendam.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4